Παραθέτω ένα απόσπασμα απο το άρθρο του Α.-Ι.Δ. Μεταξά “Η αποδυνάμωση των Βάθρων. Για ένα πολιτισμό της Αμφισβήτησης” στην Ελληνική Επιθεώρηση Πολιτικής Επιστήμης, τχ 25, Μάιος 2005, Θεμέλιο.

“Ο πασίγνωστος Urizen του W.Blake, ο οριστής του κόσμου, στο γύρισμα του προπερασμένου αιώνα, αποτελεί μια καλλιτεχνική, φαινομενικά ανώδυνη, εικαστική ιδιορρυθμία. Στην πραγματικότητα συνιστά μια προφητική ειδοποίηση για τις επερχόμενες στρεβλωτικές εφαρμογές του ορθολογισμού. Το έργο αμφισβητεί την κοινωνική ωφελιμότητα που μπορεί να έχει η αποθεωτική, “θρησκειοποιημένη” και συνεπώς ασχολίαστη εμπιστοσύνη σε ένα τρόπο σκέψης που μετρά και καθορίζει το κόσμο με έναν …διαβήτη. Με ένα όργανο δηλαδή τέτοιας απαράμιλλης ακρίβειας που δεν μπορεί να έχει την παραμικρή σχέση με την ανθρώπινη, σχετική αλήθεια.

Ένα τέτοιο εργαλείο για ένα τόσο αψεγάδιαστο καθορισμό του κόσμου δεν μπορεί να το χειρίζεται παρά μια …διαβολική ύπαρξη, μια διαβάλουσα δύναμη. Γι’ αυτό και το παριστάμενο ον δεν είναι ο Θεός αλλά η ψευδόμορφη εκδοχή του. Το έργο καταγγέλει τη μανία προς τελειοποίηση που στα επόμενα χρόνια θα καταλάβει μια κοινωνία γοητευμένη απο τα μηχανολογικά τότε επιτεύγματα της. Τελειοποίηση που, όμως, αυτονομημένη απο κάθε ανθρώπινη ανησυχία και υποστηριζόμενη απο μια μορφωτική υπερειδίκευση , κοινωνικά ακόμη πιο αποκομμένη απο τους πολλούς ανθρώπους, παράγει μια αίσθηση τεχνικής υπεροχής και διανοητικής υπεροψίας. Μοιραία αυτή η τελευταία οδηγεί στον πόλεμο.”

Πραγματικά είναι εντυπωσιακό να σκεφτεί κανείς πόσες φορές έχει συμβεί αυτό που περιγράφεται παραπάνω σε μικρά και μεγάλα της ιστορίας.

[UPDATE: Θυμήθηκα αυτό το πόστ συζητώντας με τον Θανάση τον Πρίφτη  για τη συνέντευξη του Δημήτρη Αχλιόπιτα στον Ματθαίο Τσιμιτάκη. ]