Go Fourth

Το Go Fourth ιδρύθηκε από σημαντικές μορφές των Νέων Εργατικών όπως ο Τζόν Πρέσκοτ και ο Άλαστερ Κάμπελ, ως μέρος των προσπαθειών που κάνει το κυβερνών κόμμα του Ηνωμένου Βασιλείου να υπερασπιστεί το έργο της τελευταίας 12ετίας, να τεκμηριώσει την ακαταλληλότητα των Συντηρητικών να αναλάβουν ξανά την ευθύνη διακυβέρνησης και να αναζωογονήσει το ενδιαφέρον των υποστηρικτών του να συμμετέχουν στην προεκλογική του καμπάνια μέσα από μια νέα προσέγγιση πολιτικής επικοινωνίας με διαδραστικά χαρακτηριστικά και πρακτικές.

Ένα πολύ ενδιαφέρον στοιχείο είναι, μεταξύ άλλων, το γεγονός πως τόσο ο Πρέσκοτ λόγω ηλικίας, όσο και ο σχεδόν συνώνυμος του spin Κάμπελ είναι μάλλον οι τελευταίοι που θα φανταζόταν κανείς ως μπροστάρηδες σε ένα τέτοιο εγχείρημα. Ή μήπως όχι;

 

Διακυβέρνηση 2.0. Εκεί που το μέσο δεν αρκεί για το μήνυμα.

Έχοντας αναλύσει και παρακολουθήσει την επιδραστική πορεία της καμπάνιας και της πολιτικής ατζέντας του Μπαράκ Ομπάμα από την αρχή μέχρι σήμερα, με απασχολεί το περιεχόμενο της αλλαγής που θα φέρει στον τρόπο άσκησης πολιτικής καθώς αναλαμβάνει τα ηνία τη διακυβέρνησής των Η.Π.Α.

Αναμένω με μεγάλο ενδιαφέρον την εφαρμογή της ατζέντας Ομπάμα για την Τεχνολογία από την οποία παραθέτω το εξής επιλεγμένο απόσπασμα:

Create a Transparent and Connected Democracy
Open Up Government to its Citizens: The Bush Administration has been one of the most secretive, closed administrations in American history…An Obama presidency will use cutting-edge technologies to reverse this dynamic, creating a new level of transparency, accountability and participation for America’s citizens.

Αν σκεφθεί κανείς τις καινοτομίες που εισήγαγαν στην πολιτική επικοινωνία και στην οργάνωση μιας εκλογικής καμπάνιας ο Ομπάμα, οι συνεργάτες και το τεράστιο ανθρώπινο δίκτυο των υποστηρικτών του, οι προσδοκίες για την μετάβαση από την πολιτική καμπάνια 2.0 στην διακυβέρνηση 2.0 είναι πολλές.

Μια σημαντική πηγή για τις τρέχουσες πρωτοβουλίες και τις καλές πρακτικές στην διακυβέρνηση 2.0 είναι το wiki Government 2.0 του Mike Kujawsk. Εκεί μπορεί κανείς να βρει σε πίνακες, διάφορες πρωτοβουλίες διακυβέρνησης 2.0 στις Η.Π.Α , τον Καναδά και τη Νέα Ζηλανδία. Σε ό,τι αφορά στις Η.Π.Α βλέπουμε σε αρκετές υπηρεσίες υπουργείων και άλλων δημόσιων φορέων την παροχή RSS, πρακτικές blogging, podcasting, videos και κάποια mashups. Επίσης υπάρχει και το Briefing 2.0 ένα κανάλι στο youtube αφιερωμένο σε συνεδρίες ερωτήσεων με βίντεο από τους πολίτες,  στις οποίες απαντάει ο εκπρόσωπος τύπου του υπουργείου εξωτερικών των Η.Π.Α  Sean McCormack.

Όλα αυτά είναι καλοδεχούμενα ως πρακτικές. Ιδιαίτερα σε χώρες όπως η Ελλάδα όπου η συντηρητική, φοβική και σε θέματα ανοικτής πολιτικής, κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας δεν έχει τίποτα ουσιαστικό να επιδείξει στην πράξη, αλλά ούτε και ως πρόταση ή έστω απλή πρόθεση.

Οι προσδοκίες από τη διακυβέρνηση Ομπάμα έχουν θέσει ψηλά τον πήχη για το πραγματικό περιεχόμενο των αλλαγών στην εφαρμοσμένη του πολιτική. Η διαφάνεια, η συμμετοχή του πολίτη και η κοινωνική λογοδοσία είναι σύγχρονα πολιτικά αιτήματα που δεν θα καλυφθούν επαρκώς με μια επιφανειακή, σχεδόν μηχανιστική, αντίληψη υιοθέτησης δημοφιλών τεχνολογιών. Η σε όλα πετυχημένη στρατηγική της προσαρμοσμένης ενσωμάτωσης των social media στην προεκλογική πορεία του Ομπάμα θα είναι δύσκολο να επαναληφθεί στην διακυβέρνηση για δύο βασικούς λόγους. Ο πρώτος είναι καθαρά πολιτικός και αφορά στη διαφορά κλίμακας των προβλημάτων και πολυπλοκότητας των αντικρουόμενων συμφερόντων ανάμεσα στην προεκλογική και την μελλοντική προεδρική περίοδο του Ομπάμα. Ο δεύτερος, ο τεχνικός, είναι ότι η διακυβέρνηση 2.0 είναι ένα πεδίο όπου το μέσο δεν αρκεί για να περάσει το μήνυμα.

- Το άρθρο αναρτήθηκε για πρώτη φορά στο kalimera.pasok.gr

- Η φωτογραφία είναι από το flickr

Για το μέλλον του δικτύου υποστηρικτών του Ομπάμα

Πως θα αξιοποιήσει ο Obama το ανθρώπινο δίκτυο των υποστηρικτών  που, σε μεγάλο βαθμό, του χάρισε μια δίχως προηγούμενο πολιτική δυναμική κατά τη σχεδόν διετή προεκλογική περίοδο;

Το θέμα έχει τεθεί ήδη από την  πρώτη μέρα της εκλογής του. Το δίλημμα είναι αν τελικά θα συγχωνεύσει εκείνους που ‘έτρεξαν’ την καμπάνια του με τον κομματικό μηχανισμό των Δημοκρατικών. Ή αν θα διατηρήσουν την ανεξάρτητη οντότητά τους, οργανωμένοι γύρω από την πολιτική φυσιογνωμία  του Ομπάμα.

Προς το παρόν ακούγονται εισηγήσεις  και ζυγίζονται τα υπέρ και τα κατά της μιας και της άλλης επιλογής. Σύμφωνα με τους L.A Times οι σύμβουλοι του Ομπάμα που συνέβαλλαν στην δημιουργία του δικτύου, τάσσονται υπέρ της διαφύλαξης της ανεξαρτησίας του από τον κομματικό μηχανισμό. Το δίκτυο των υποστηρικτών του Ομπάμα συγκροτήθηκε σε μεγάλο βαθμό από ιδεαλιστές που πίστεψαν το κάλεσμα για ρήξη με τον παλιό και διεφθαρμένο τρόπο άσκησης πολιτικής στην Ουάσιγκτον. Ο ενθουσιασμός αυτών των ανθρώπων για δράση είναι πολύ πιθανό να εξανεμιστεί αν εκλείψει το στοιχείο της πειθαρχημένης, αλλά εμπνευσμένης, αυτοοργάνωσης για χάρη της παραδοσιακής κομματικής καθοδήγησης.

Από την άλλη μεριά, ο εκλεγμένος πρόεδρος παραδοσιακά ένωνε τις δυνάμεις που απέκτησε στη διάρκεια της καμπάνιας του με το κόμμα. Είναι και αυτός ένας τρόπος να ανανεωθεί η κομματική βάση με νέο αίμα, πρακτικές και αντιλήψεις. Απλά δεν είναι καθόλου βέβαιο αν αυτή η επιλογή θα αποδώσει σε αυτή την περίπτωση. Αυτό γιατί ο Ομπάμα έφερε στην πολιτική στρώματα του πληθυσμού που παρέμεναν αποξενωμένα. Νέοι, αφροαμερικάνοι, λατίνοι, ανεξάρτητοι, ρεπουμπλικάνοι συνέρευσαν στο barackobama.com γιατί ασπάστηκαν την πολιτική ατζέντα και τον τρόπο εκφώνησής της από τον χαρισματικό Ομπάμα. Επομένως, η μαζική προσέλευση στις κάλπες, ο ενθουσιασμός των εθελοντών και οι τεχνολογικές καινοτομίες στην οργάνωσή τους είναι το αποτέλεσμα της πολιτικής ατζέντας και της προσωπικότητας του νέου προέδρου των ΗΠΑ.

Το στοίχημα είναι η ενσωμάτωση του δικτύου των υποστηρικτών στο νέο ρόλο του Ομπάμα ως προέδρου των Η.Π.Α. Στο μεταβατικό διάστημα έως τον Ιανουάριο που θα τεθούν οι πρωτεραιότητες αλλά και το ύφος της νέας προεδρίας θα δωθεί απάντηση και σε αυτό το θέμα. Εμείς ελπίζουμε και αυτή τη φορά, όπως έγινε σε όλη τη διάρκεια της καμπάνιας του, η ενσωμάτωση αυτού του καινοτόμου ανθρώπινου δικτύου να είναι προσαρμοσμένη. Να σχεδιαστεί, δηλαδή, ώστε να αντανακλά με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, αλλά και να επεκτείνει στο πεδίο της άσκησης εφαρμοσμένης πολιτικής,  τις δημιουργικές ιδιαιτερότητες του δικτύου και όχι απλά και μόνο για να εξυπηρετήσει  παλαιάς κοπής κομματικές σκοπιμότητες.

Διαβάστε επίσης: Obama’s web 2.0 strategy: from campaigning to governing, part 1

-Η φωτογραφία είναι από το flickr

Πολιτικοί θεσμοί, web 2.0, Κοινωνία.

To http://www.patientopinion.co.uk/ είναι μια πρότυπη υπηρεσία με στόχο της βελτίωση του Βρεταννικού ΕΣΥ. Ένα mash up στο οποίο ο πολίτης μπορεί να δημοσιεύσει και να βρεί περιστατικά και εμπειρίες , να αναζητήσει τις πλησιέστερες υπηρεσίες υγείας στον τόπο κατοικίας του και να δει πως βελτιώνεται το βρεταννικό ΕΣΥ από τις γνώμες των ασθενών που εξυπηρετεί.

Υπάρχουν τρεις, όχι ανταγωνιστικοί, τρόποι για να σκεφτεί κανείς αυτή την πρωτοβουλία.

Μπορούμε να τη δούμε ως μια πρωτοβουλία ανοικτής καινοτομίας που με τη χρήση web 2.0 πρακτικών  ανασυνθέτει τη σοφία των ασθενών  προς όφελος του κοινωνικού συνόλου.

Μπορούμε να τη δούμε ως υπόδειγμα καλής πρακτικής του τι μπορεί να κάνει η , μη κερδοσκοπική στην προκειμένη περίπτωση, κοινωνική επιχειρηματικότητα όταν τα δημόσια δεδομένα διατίθενται από το κράτος για περαιτέρω χρήσεις.

Μπορούμε όμως ,και πρέπει,  να τη δούμε ως μια τρανή αποτυχία του σύγχρονου κράτους να προσφέρει παρόμοιες υπηρεσίες στους πολίτες του. Είναι πολύ σημαντικό για το δημόσιο συμφέρον αυτή η αποτυχία να καταλογίζεται και να γίνεται αντικείμενο συζήτησης. Να μην ξεχνιέται επειδή βρέθηκαν κάποιοι που κάνουν αυτό που θα έπρεπε να κάνει, ακόμα πιο ολοκληρωμένα, ένας κρατικός φορέας. Διαφορετικά θα διαιωνίζεται η  δυσαρέσκεια για τις δημόσιες υπηρεσίες που ,στον ένα ή στον άλλο βαθμό, είναι κοινή σε όλα τα σύγχρονα κράτη.  Μια δυσαρέσκεια που δεν θα έχει πρακτικό όφελος για το δημόσιο συμφέρον,  όσο δεν αρθρώνεται σε κοινωνικό αίτημα  αλλαγής  παραδείγματος  προς ένα ανοικτό μοντέλο διακυβέρνησης.

Εν συντομία, οι κεντρικοί πολιτικοί θεσμοί, όπως οι κυβερνήσεις και τα κόμματα, δεν φτάνει μόνο να ενθαρρύνουν την κοινωνική επιχειρηματικότητα με κινήσεις όπως η ελεύθερη διάθεση των δημόσιων δεδομένων. Στους πολύπλοκους και αβέβαιους καιρούς που διανύουμε χρειάζονται γενναίες  αλλαγές στον τρόπο παραγωγής και διανομής των δημόσιων πολιτικών και δημόσιων υπηρεσιών. Οι ηγεσίες, οι κυβερνήσεις και τα κόμματα έχουν την ευθύνη αυτών των προσαρμογών. Όμως αυτή την ευθύνη πρέπει να τη μοιραστούν με την κοινωνία, χωρίς απλά να την μετακυλήσουν σε αυτή.

Άρθρο στο kalimera.pasok.gr

Ο επισκέπτης των 10”

Ο Σεπτέμβριος είναι η εποχή των ετήσιων συνεδρίων για τα Βρετανικά Εργατικά Κόμματα. Το συνέδριο των Εργατικών τελείωσε ενώ σε εξέλιξη βρίσκεται εκείνο των Συντηρητικών.

Ας δεχθούμε ότι τουλάχιστον οι μισοί επισκέπτες πολιτικών sites αποφασίζουν αν θα συνεχίσουν την πλοήγηση τους στα πρώτα 10 ” της παραμονής τους  και ότι 1 στους 5 μένει λιγότερα από 10” σε αυτά.

Ας κοιτάξει κάποιος σήμερα(30/9/08)  τους διαδικτυακούς τόπους των Εργατικών και των Συντηρητικών για 10 δευτερόλεπτα τον καθένα.

Η εντύπωση που θα αποκομίσει ο επισκέπτης των 10”  στην  περίπτωση των Εργατικών είναι η προσπάθεια αποδόμησης της εικόνας του David Cameron. Αυτή ορίζεται από σύντομες ερωτήσεις που υποτίθεται έχει το κοινό απέναντι του  όπως π.χ “Ποιά τοπικά παιδικά κέντρα θα σταματήσεις να λειτουργείς;” οι οποίες αναγράφονται με έντονους και σχετικά ευμεγέθης χαρακτήρες επάνω σε ειδικά επιλεγμένες φωτογραφίες του σε ανεπαίσθητα αδέξιες πόζες.  Αυτή η επιλογή προφανώς βασίζεται σε μια πάγια, εδώ και μήνες, τακτική των Εργατικών να πείσουν τους ψηφοφόρους που μετακινούνται μαζικά προς τους Συντηρητικούς ότι ο Κάμερον είναι απλά ένα προϊόν πολιτικών δημοσίων σχέσεων.

Από την άλλη μεριά, ο επισκέπτης που θα δει το site των Συντηρητικών για λιγότερα από 10” θα μείνει με την εντύπωση ενός θετικού, σύντομου και ευκολονόητου, σε συνθήκες περιορισμένης χρονικής προσοχής, μηνύματος όπως είναι το ‘Σχέδιο για Αλλαγή’

Εν συντομία, πάντα τα κομματικά sites θα επιτελούν πολλαπλές, όλο και πιο σύνθετες, λειτουργίες και θα απευθύνονται σε διάφορα κοινά.  Η διερεύνηση του επισκέπτη των 10” και οι τρόποι μείωσης του ποσοστού τους επί του συνόλου συνιστά μια ακόμα πρόκληση για την πολιτική επικοινωνία στο διαδίκτυο.

Όλα τα λεφτά

Μπορεί, για πολλούς λόγους, το Βρετανικό Εργατικό κόμμα να μην πηγαίνει καθόλου καλά. Μπορεί τα  στοιχεία κάποιων πρόσφατων δημοσκοπήσεων να μην αφήνουν ιδιαίτερα περιθώρια αισιοδοξίας για την τύχη τους στις ερχόμενες εκλογές, ανεξάρτητα μάλιστα από το αν παραμείνει ο Γκόρντον Μπράουν στην ηγεσία ή όχι (Δείτε αυτή τη δημοσκόπηση της YouGov).  Μπορεί, επίσης, να  πέρασε κάποιος καιρός από την τελευταία αξιομνημόνευτη διαδικτυακή τους πρωτοβουλία. Όμως τα παραπάνω δεν τους εμπόδισαν να δημιουργήσουν ένα σεμιναριακού επιπέδου campaign landing page, στον επίσημο διαδικτυακό τους κόμβο,με αφορμή την συμπλήρωση 10 ετών από τότε που καθιέρωσαν τον Εθνικό Κατώτατο Μισθό (National Minimum Wage Act).

Η ιστοσελίδα http://www.labour.org.uk/minimumwage αποτελεί επιτομή για τη σωστή κατασκευή ενός landing page πολιτικής καμπάνιας για τους εξής 4 λόγους:

1. Αφορά ένα θέμα που απασχολεί κάθε ενήλικο πολίτη άμεσα, καθημερινά και προσωπικά. Τον μισθό του.

2. Απεικονίζει το μήνυμα με αριθμούς, με σαφή και έντονο τρόπο.

3. Χρησιμοποιεί ευρηματικά τον αμείλικτο κανόνα της σύγκρισης και απευθύνεται στη μνήμη των πολιτών.  Ο διαδραστικός μετρητής με την εξέλιξη του μισθού κατά την εκάστοτε τρέχουσα εβδομάδα ανάλογα με την πολιτική των δύο κομμάτων είναι κυριολεκτικά όλα τα λεφτά!

4. Συνδυάζει τα 3 παραπάνω με ένα καλογραμμένο viral email, με μια ενέργεια email sign up με στοχευμένο περιεχόμενο  και με επιπλέον εργαλεία όπως τον κώδικα για το widget του μετρητή και το απαραίτητο facebook group.

Με αυτά υπόψη θα μπορούσαμε να πούμε, αντιστρέφοντας το σλόγκαν μιας από τις πιο  επιτυχημένες  αφίσες στην ιστορία της  πολιτικής διαφήμισης (*) , πως “Οι Εργατικοί”  ή κάποιοι εκεί τέλος πάντων “δουλεύουν”.

* Αναφέρομαι στην αφίσα με τίτλο Labour isn’t Working που με τη βοήθεια της  Saatchi & Saatchi εξέδωσαν οι Συντηρητικοί για τους Εργατικούς το 1978.

Politicopia

Διαδικτυακή διαβούλευση για νομοθεσία στη Utah με ενδιαφέρουσα μεθοδολογία και ανάλογες

λειτουργίες.

Δείτε τις οδηγίες.

1	Register here, if you haven’t already. It’s easy.
2	Go to your new Member Profile and rate the issues you care about.
3	Join the 3 Issues Groups you care most about.
4	Comment as much and as reasonably as you can.
5	Rate every piece of writing you agree with, using the 75-100% slider.
(All ratings are positive. Just ignore what you don’t agree with.)
6	Invite others who agree with you and who will express ideas clearly and fairly.
7	Your home page is a place where you can write as much as you like. It’s a “blog”.
8	Comments you make anywhere on Politicopia appear on your blog.
9	Get your friends to add comments and to rate your articles highly.

POLITICOPIA

Για να δούμε

Έχω την αίσθηση πως, όπως συμβαίνει συνήθως σε αυτή την Ελλάδα, μπορεί και να μη μάθουμε ποτέ τα πραγματικά περιστατικά της νομικής περιπέτειας του press-gr. Ποιός/Ποιοι και για ποιο/α δημοσίευμα/τα καταφέρθηκαν εναντίον του, κανείς δεν μπορεί να πει ακόμα.

Γιατί; [update: Ο ΣΚΑΙ 100,3 αναφέρθηκε (25/2 , στις 19.30 περίπου) στο όνομα του συντάκτη του Βήματος Βασίλη Χιώτη και ο Alpha TV (25/2, στις 20.50 περίπου) στον βουλευτή του ΠΑΣΟΚ κ.Διαμαντίδη ως θιγόμενους από το press.]

Ενδιαφέρον έχει και το πότε έγιναν όλες αυτές οι μηνύσεις για τις οποίες γίνεται λόγος και τι εξέλιξη είχαν. Όσο απεχθάνομαι τις θεωρίες συνωμοσίας, άλλο τόσο δεν μπορώ και εγώ παρά να υποθέσω ότι εδώ και αρκετό καιρό, όπως επισημαίνεται και εδώ, η κυβέρνηση ετοιμάζει νομοθετικές ρυθμίσεις για τα νέα μέσα.

Το σημερινό spin του Ε.Τ το κάνει προφανές άλλωστε:

” Πρώτον, οι διαχειριστές των blogs ενημερωτικού χαρακτήρα θα έχουν την ευθύνη να αναγράφουν στην κεντρική ιστοσελίδα τον κατά νόμο υπεύθυνο του blog.

Δεύτερον, το νομοσχέδιο επιφυλάσσει στα αδικήματα που τελούνται μέσω των blogs προβλέψεις ανάλογες με αυτές του νόμου περί Τύπου.

Τρίτον, διευκολύνεται η πρόσβαση των διωκτικών αρχών στα ηλεκτρονικά ίχνη ώστε να αποκαλύπτεται με πιο γρήγορες διαδικασίες ο υπεύθυνος μιας συκοφαντικής ή εκβιαστικής δημοσίευσης.

Τέταρτον, το ΕΣΡ αποκτά δικαίωμα παρέμβασης σε περίπτωση που οι χρησιμοποιούμενες φωτογραφίες ή το audio και video υλικό που αναρτάται σε κάποιο blog δημιουργούν ζητήματα που εμπίπτουν στη δικαιοδοσία του. Οι παρεμβάσεις που σχεδιάζονται απασχολούν Δικαιοσύνη και Αστυνομία εδώ και πολύ καιρό. Την τελική ώθηση στην υλοποίησή τους φαίνεται όμως να δίνουν οι εξελίξεις του τελευταίου τριημέρου γύρω από το press-gr.blogspot.com.”

Όλα αυτά θυμίζουν κάτι από μια αντίστοιχη(;) ιστορία με την κυβέρνηση Πρόντι για την όποια έγραψα πριν μερικούς μήνες.

Για να δούμε.

Όλα στο φώς

Διαφάνεια, συμμετοχή, λογοδοσία. Έννοιες κλειδί για την λειτουργία κάθε πολιτικού συστήματος που σέβεται την ιστορία του και υπολογίζει στα σοβαρά τη μελλοντική του νομιμοποίηση ενώπιον των πολιτών.

Όλα στο φως. Φράση με την οποία κανείς δεν διαφωνεί και που ακούγεται συνήθως μετά την αποκάλυψη κάποιου σκανδάλου χωρίς όμως ποτέ να καταλήγουμε κάπου. Μέχρι την επόμενη φορά.
Τι, πως, ποιοι, και πότε ακριβώς. Ερωτήματα μιας στοιχειώδους προσπάθειας για διαφάνεια στις διαδικασίες παραγωγής δημόσιας πολιτικής. Τι ακριβώς θέλουμε να είναι στο φως; Με ποιους τρόπους θα έρχεται; Ποιοι και με τι ρόλους θα ..”βλέπουν στο φως¨; Και κάθε πότε;

Η δράση και η πράξη. “Το Sunlight Foundation ιδρύθηκε τον Ιανουάριο του 2006 με στόχο τη χρήση της επαναστατικής δύναμης του διαδικτύου και των νέων τεχνολογιών για να ενδυναμώσει τους πολίτες να μάθουν περισσότερα για το Κογκρέσο και τη δράση των εκλεγμένων τους αντιπροσώπων  και έτσι, να συμβάλει στη μείωση της διαφθοράς, να διασφαλίσει μεγαλύτερη διαφάνεια και λογοδοσία από την κυβέρνηση και να καλλιεργήσει τη δημόσια εμπιστοσύνη στους ζωτικούς θεσμούς της δημοκρατίας.”

Ένα από τα project του, μαζί με το participatory politics foundation είναι το opencongress το οποίο είναι μια ανοικτή, πρακτική και εύχρηστη πλατφόρμα ενημέρωσης και συμμετοχής κάθε ενδιαφερόμενου σχετικά με την ροή εργασιών στο Αμερικανικό Κογκρέσο.

Όσοι ενδιαφέρεστε για τη διαφάνεια, τη συμμετοχή και την κοινωνική λογοδοσία στην πολιτική ζωή, αξίζει να μπείτε στον κόπο ενός sign up στο opencongress.

Θα είχε ενδιαφέρον μια μελέτη για ένα ανάλογο πιλοτικό πρόγραμμα σε κάποιο φορέα της Ελληνικής δημόσιας διοίκησης. Κάτι τέτοιο θα μπορούσε μάλιστα να είναι μια ολοκληρωμένη προσέγγιση της προγραμματικής δέσμευσης του ΠΑΣΟΚ για όλες τις υπογραφές υπουργών στο διαδίκτυο.

Διαδικτυακές Πολιτικές Συνεντεύξεις

Η συνέντευξη Τσίπρα ήταν η δέκατη διαδικτυακή συνέντευξη πολιτικού που έγινε τους τελευταίους μήνες. Είχαν προηγηθεί εκείνη του Γιώργου Παπανδρέου, μέσω της πλατφόρμας wikipolitics, του Ευάγγελου Βενιζέλου, που εξελίχθηκε σε συνάντηση που ξεκίνησε μέσω του blog του χωρίς να μεταδοθεί με κάποιο τρόπο το περιεχόμενο της, του Κυριάκου Μητσοτάκη, της Αλέκας Παπαρήγα, του Μίμη Ανδρουλάκη, της Ντόρας Μπακογιάννη και του Αλέκου Αλαβάνου στο politico blog και μια αποκλειστική συνέντευξη σε bloggers του Γιώργου Παπανδρέου τον περασμένο Νοέμβριο από το REC ON.

 

Όλες έγιναν σε περιόδους εθνικών ή εσωκομματικών εκλογών και προσφέρουν αρκετό υλικό στους μελετητές και στους επαγγελματίες της σύγχρονης πολιτικής επικοινωνίας. Επιχειρώντας μια αρχική αξιολόγηση των συνεντεύξεων θα αρκεστώ σε λίγα εισαγωγικά σχόλια για κάποιες βασικές πλευρές τους.

Η πρώτη αφορά στη συμμετοχικότητα. Όλοι συμφωνούν ότι τέτοια εγχειρήματα στα νέα μέσα είναι πρώτης τάξεως ευκαιρία για αύξηση του πολιτικού ενδιαφέροντος και της συμμετοχής. Καθοριστική σημασία έχει η μεθοδολογία οργάνωσης τέτοιων συνεντεύξεων. Αυτή πρέπει να διευκολύνει τη συμμετοχή του κοινού με ανοικτό τρόπο. Από αυτή την άποψη ξεχωρίζει η συνέντευξη στο wikipolitics στην οποία υποβλήθηκαν περισσότερες από 1000 ερωτήσεις σε 2 ημέρες , από τις οποίες προέκρινε το κοινό μέσω βαθμολογίας τις 10 στις οποίες απάντησε γραπτά ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ. Πέρα από τους αριθμούς, υπάρχει και η ποιοτική συμμετοχή. Η συμμετοχή σε συνεντεύξεις με τη μορφή κειμένου έχει σαφώς μεγαλύτερες απαιτήσεις σε ό,τι αφορά το πολυτιμότερο αγαθό στον κόσμο της επικοινωνίας, την προσοχή του κοινού. Το αντίθετο ισχύει στην περίπτωση της κινούμενης εικόνας που το κοινό απλώς παρακολουθεί, ταυτοχρόνως σχολιάζει και γενικότερα στρέφει πανεύκολα την προσοχή του αλλού.

Η δεύτερη αφορά την αμεσότητα Μπορούμε να διακρίνουμε δύο είδη αμεσότητας. Εκείνη την οποία αισθάνεται ο πολίτης που έκανε την ερώτηση στον πολιτικό που απαντά. Και εκείνη που αισθάνεται ή δεν αισθάνεται το κοινό που παρακολουθεί-συμμετέχει. Από μια πρώτη όψη, η μορφή της συνέντευξης Τσίπρα είναι η πιο άμεση. Για την ακρίβεια θα μπορούσε να ήταν η πιο άμεση αν:

1. Τις ερωτήσεις τις απεύθυναν οι ίδιοι οι πολίτες είτε την ίδια στιγμή από το στούντιο ή και μέσω βίντεο. (Σημείωση. Η ανάγνωση των ερωτήσεων από τον Ματθαίο Τσιμιτάκη στέρησε πολύ την συνέντευξη σε αμεσότητα. Το ίδιο συνέβη και από το γεγονός ότι δεν έκανε την παραμικρή επεξεργασία στα κείμενα των ερωτήσεων που διάβαζε. Η καλή πρόθεση της μη διαμεσολάβησης είχε τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα από τις δικές του διαμεσολαβητικές παρεμβολές (φωνή, εκφορά του λόγου, ταχύτητα κλπ)

2. Τα σχόλια των επισκεπτών δεν εμφανίζονταν στη οθόνη την ώρα της συνέντευξης.

Μπορεί τη συνέντευξη Παπανδρέου μέσω Rec on να μην την είδαμε σε πραγματικό χρόνο, αλλά το ότι οι ερωτήσεις έπαιζαν από τα βίντεο των πολιτών της προσέδωσε ουσιαστική αμεσότητα. Ωστόσο, παρά τα λάθη που σημειώσαμε, κανείς δεν μπορεί να παραγνωρίσει τη σημασία της ζωντανής διαδικτυακής αμεσότητας. Καλό είναι να θυμόμαστε ότι η αίγλη της αντλείται από τη σχέση μας με την ‘παλιά’ καλή τηλεοπτική εικονοροή.

 

Η τρίτη αφορά στην προβολή. Για την προβολή δεν υπάρχουν αρκετά διαθέσιμα στοιχεία όπως αριθμός, έκταση και κυρίως ποιότητα αναφορών στο διαδίκτυο και τα υπόλοιπα ΜΜΕ. Είναι προφανές πάντως ότι και εδώ ευνοούνται οι κάθε είδους συμπαραγωγές. Όπως έγινε με το wikipoitics, το in.gr , TA NEA και το pathfinder στην περίπτωση της πρώτης συνέντευξης Παπανδρέου. Το ίδιο ισχύει και για τη συνέντευξη Τσίπρα που ήταν στην πρώτη σελίδα μεγάλης κυριακάτικης εφημερίδας και αναφέρθηκε και από το ραδιόφωνο του ΣΚΑΙ αμέσως μετά τη λήξη της.

Η τέταρτη αφορά στην επίδραση. Τελευταία πολλοί αναφέρονται στην επίδραση των blogs στην δημόσια επικοινωνία. Καθόλου άδικα, γιατί αποτελεί διαχρονικά το πιο δημοφιλές θέμα τόσο από πολιτική όσο και από ακαδημαϊκή άποψη. Είναι όμως και το πλέον πολυπλοκότερο από τα υπόλοιπα. Οι πραγματικές επιδράσεις των όσων συμβαίνουν στο χώρο των νέων μέσων και της πολιτικής απαιτούν συστηματικές επαναλαμβανόμενες μετρήσεις με ολοκληρωμένη μεθοδολογία μακριά από βαρύγδουπες αξιολογικές κρίσεις του συρμού. Μόνο σε βάθος χρόνου μπορούμε να μιλάμε για πραγματικές επιδράσεις στον τρόπο που διαμορφώνεται και ασκείται η δημόσια πολιτική, ο πολιτικός διάλογος και η πολιτική συμμετοχή.

Η προσωπική μου γενική εκτίμηση είναι ότι μόνο οι προσπάθειες που χαρακτηρίζονται από βαθιά κατανόηση των νέων μέσων που καταβάλλονται συνεχώς και με συνέπεια και στοχεύουν σε αποτελέσματα με μακρά διάρκεια έχουν προοπτική να φέρουν πραγματικές αλλαγές.

[UPDATE] Για ένα πολιτικό review της συνέντευξης καλό θα ήταν να είχαμε και το απομαγνητοφωνημένο κείμενο κάποια στιγμή.