Μέτρηση ακροαματικότητας δελτίων, δημοσκοπήσεις, εκλογικός νόμος. Όλα για την Αυστραλία

Το θεσμικό πλαίσιο των δημοσκοπήσεων, ο εκλογικός νόμος, η μέτρηση ακροαματικότητας των δελτίων ειδήσεων ήρθαν αυτό τον μήνα στην επικαιρότητα από την κυβέρνηση και στελέχη της ΝΔ.

 Τι έγινε; Γίναμε μάρτυρες της επαναφοράς ξαναζεσταμένων και, εννοείται, ακατέργαστων προτάσεων για την μη μέτρηση της ακροαματικότητας του πολιτικού τηλεοπτικού προϊόντος. Καθημερινοί πρωταγωνιστές από όλο το φάσμα της δημόσιας ενημέρωσης αναμάσησαν για μια ακόμη φορά τις ζοφερότερες αφηγήσεις για το κατάντημα της.  Φυσικά και δεν είπαν κάτι για τη δική τους ευθύνη, που αποτελεί, βέβαια, την καρδιά του προβλήματος.

 Γιατί έγινε; Χρειαζόταν μόχλευση για να αλλάξει ή έστω να φανεί σε κάποιους εντός του κυβερνώντος κόμματος ότι πάει να αλλάξει, ο τρόπος κάλυψης του θέματος των ομολόγων από τα ΜΜΕ,  ενόψει της προεκλογικής περιόδου που σήμανε με την επίσκεψη Καραμανλή στην Αυστραλία.

 Άλλαξε κάτι; Τίποτα απολύτως. Στην περίοδο μέχρι τις εκλογές η κυβέρνηση, ο Καραμανλής για την ακρίβεια, θα δώσει τη μάχη για επικράτηση με πολύ από μεταρρυθμιστικό οίστρο και ακόμα περισσότερα life style τερτίπια.  Μόνο που τώρα έχει και ένα κυβερνητικό παρελθόν που δεν είναι καθόλου υπέρ του.

 Από την άλλη, το ΠΑΣΟΚ αντιλαμβάνεται πως δεν αρκούν τα σκάνδαλα της ΝΔ για να κερδίσει. Καλείται, επομένως, να εναλλάσσει τους οξείς τόνους έναντι του Καραμανλή και της ΝΔ, με  την προσπάθεια κατίσχυσης στο πεδίο των λύσεων που με το πρόγραμμα του  προτείνει στους πολίτες.

 

The Blair Years

…είναι ο τίτλος του πολυαναμενόμενου βιβλίου του Alastair Campell. Του πρωτομάστορα ενός επιδραστικού μηχανισμού επικοινωνιακής πολιτικής (labour spin machine), τόσο για την πορεία της ίδιας της μεγάλης Βρεταννίας, όσο και για άλλα συστήματα πολιτικής επικοινωνίας. Ενός μηχανισμού που ολοκλήρωσε ένα πλήρη κύκλο, με τον πρώην δημοσιογράφο της Daily Mirror σε θέση κεντρικού πρωταγωνιστή. Από την απόλυτα επιτυχημένη μετατροπή των ‘αιωνίως ηττημένων’ εργατικών σε νικητές τριών συνεχόμενων αναμετρήσεων.  Έως τις υπόνοιες χειραγώγησης του φακέλου με τα στοιχεία περί όπλων μαζικής καταστροφής του Σαντάμ που στήριξαν την απόφαση Blair για εισβολή στο Ιράκ.

.

 The Blair Years. The Alastair Cambell Diaries

Η πολιτική διαδικτυοποίηση της τηλεόρασης. Μαθήματα απο Γαλλία

Το sarkozy.fr είναι ίσως ο πιο τηλεοπτικά επικεντρωμένος πολιτικός διαδικτυακός τόπος σε προεκλογική περίοδο. Τι συνέβη στην πράξη; Το επιτελείο, αξιοποίησε φόρμες απο την κυρίαρχη τηλεοπτική κουλτούρα και έστειλε μηνύματα που για να ‘περάσουν’ αλλιώς, θα ήθελαν από παράταιρες γραπτές ατάκες και σλόγκαν, μέχρι μακροσκελή κείμενα.

Ευέλικτο μέσο το διαδίκτυο. Μήπως όμως πρόκειται για τηλεοπτικοποίηση ενός μέσου που από αλλού ξεκίνησε και αλλού η ζωή το πάει; Δεν το νομίζω. Μάλλον ‘διαδικτυοποίηση’ της τηλεοπτικής λογικής έχουμε. Που όπως φαίνεται είναι μια κάποια λύση, με δεδομένα τον ψυχρό πραγματισμό και την τάση προς εύπεπτη ενημέρωση του κοινού της πολιτικής.

Δείτε ένα απο τα πολλά βίντεο εδώ.

O χρόνος των εκλογών..

Είναι αποκλειστική επιλογή του πρωθυπουργού. Ο ίδιος, όποτε ερωτάται, λέει στην ώρα τους.  Γιατί,  όντας  θιασώτης της ρήσης του Tony Blair πως ‘ο ισχυρότερος παράγοντας στην Αγγλία είναι το μέλος ενός focus group’ πρέπει να είναι για πάν ενδεχόμενο καλυμμένος.

My Space-Obama, τα όρια του εθελοντισμού

Δεν θα μπορούσε να υπάρξει πιο σαφές παράδειγμα για να υπογραμμίσει τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει μια προεκλογική καμπάνια που χρησιμοποιεί εντατικά web 2.0 από το θέμα που προέκυψε γύρω απο τη λειτουργία της μέχρι πρώτινος ‘ανεπίσημης’ σελίδας του Barack Obama στο MySpace .

Συνοπτικά, εδώ και 2,5 χρόνια ένας ιδιώτης δημιούργησε το myspace.com/barackobama. Με εθελοντική διάθεση, με πολύ κόπο και μεράκι, κατόρθωσε χρόνο με το χρόνο να προσελκύσει χιλιάδες φίλους απο την κοινότητα του myspace. Η απήχηση της συνεχώς διογκούμενης κοινότητας οδήγησε μάλιστα, την διοίκηση του myspace στην δημιουργία του καναλιού impact. Η σχέση του εθελοντή με το επικοινωνιακό επιτελείο του Obama για ένα μεγάλο διάστημα ήταν ιδανική. Υπήρχε αναγνώριση, συντονισμός και τους είχε δώσει και διαχειριστική πρόσβαση. Ώσπου η κοινότητα έφτασε τις 160.000 ατόμων και φυσικά προέκυψε θέμα επαγγελματικοποίησης της σχέσης. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο Joe Anthony έθεσε το αίτημα στην καμπάνια του Obama η οποία αρχικά έδειξε να ενοχλείται. Τελικά, του είπαν να ορίσει ένα ποσό εφ΄άπαξ συμβουλευτικής στήριξης. Ο Joe ζήτησε 39.000 $ συν ένα ποσοστό επί των εσόδων απο MySpace. Αυτό τους εξόργισε, δεν έδωσαν καμία απάντηση και πέρασαν στην αντεπίθεση με νομικά ερείσματα ζητώντας του να παραδώσει το δημιούργημα του.

Η καλύτερη αφήγηση της όλης ιστορίας βρίσκεται εδώ. Έχει μεγάλο ενδιαφέρον να δεί κανείς τα ερωτήματα που θέτει ο συγγραφέας στο τέλος του άρθρου και να σκεφτεί τις περιπλοκές γύρω απο τα όρια του εθελοντισμού στην εποχή της καμπάνιας web 2.0 .