Kypros21.com

Μια ενδιαφέρουσα πολιτική καμπάνια στο διαδίκτυο είναι της Κοινωνικής Συμμαχίας για την Κύπρο του 21ου αιώνα για τη στήριξη του Ιωάννη Κασουλίδη για την Προεδρία της Κύπρου. Μου έκανε θετική εντύπωση η πληρότητα της αρχικής σελίδας. Έχει πετύχει να ισορροπήσει τις ουσιαστικές ανάγκες της συγκεκριμένης αναμέτρησης με τις τρέχουσες τάσεις στο σχεδιασμό διαδικτυακής προεκλογικής εκστρατείας.

Από την κάθοδο των ψηφοφόρων, τις θέσεις, το κεντρικό του μήνυμα και την επικαιρότητα μέχρι την πανεύκολη εγγραφή χρηστών για τις υπηρεσίες του site και τα web tv, blog, forum και τα βιντεομηνύματα με πολίτες. Το kypros21.com παρουσιάζει ό,τι χρειάζεται με όμορφο τρόπο.

Advertisements

Hillary vs Obama. Μάχη Στρατηγικής

Hillary Clinton και Barack Obama κάνουν την αναμέτρηση για το χρίσμα των Δημοκρατικών όλο και πιο ενδιαφέρουσα από κάθε άποψη.

Την περασμένη Τρίτη (8/1/2008) η Hillary με μια καλά υπολογισμένη έκκληση στο συναίσθημα – έκλαψε on camera όταν την έθεσαν ενώπιον του ενδεχόμενου ήττας – αύξησε την διείσδυση της στις γυναίκες και ανέτρεψε τα τελευταία προγνωστικά που έδιναν άνετη επικράτηση του Obama.

Η συνέχεια αναμένεται συναρπαστική καθώς περιμένουμε τις επόμενες κινήσεις των υποψηφίων. Σε ό,τι αφορά τη Hillary έχει ενδιαφέρον το αν και πως θα εξελιχθεί η στροφή στην ανάδειξη της ‘ανθρώπινης’ , ‘συναισθηματικής’ της πλευράς. Η επίκληση τέτοιων χαρακτηριστικών είναι απλά ένας πρόσκαιρος τακτικός ελιγμός ή θα έχει συνέχεια σύμφωνα με την πορεία των πραγμάτων;

Αντίθετα, αξίζει να δούμε πως, με τα νέα δεδομένα, το στρατόπεδο Obama θα συνεχίσει ό,τι άρχισε εδώ και περίπου ένα χρόνο. Να συνεχίζει, δηλαδή, να κερδίζει έδαφος με θετικά μηνύματα περί ενσάρκωσης της αλλαγής προς μια νέα πολιτική. Επίσης έχει ενδιαφέρον να δούμε αν και πως ο Obama θα εξειδικεύσει σε μηνύματα προς ειδικά ακροατήρια, τις πραγματικά προωθημένες σε αρκετά θέματα πολιτικές του. Ή αν μπει τελικά στον πειρασμό, στην παγίδα για την ακρίβεια, να χρησιμοποιήσει τα δάκρυα σε επιχειρήματα για να πλήξει τη βασική του αντίπαλο.

Στρατηγικές για γερά νεύρα και άριστους παίκτες.

Σχετικά με το ίδιο θέμα έχει γράψει και ο Βασίλης Φεύγας εδώ.

Διαδικτυακές Πολιτικές Συνεντεύξεις

Η συνέντευξη Τσίπρα ήταν η δέκατη διαδικτυακή συνέντευξη πολιτικού που έγινε τους τελευταίους μήνες. Είχαν προηγηθεί εκείνη του Γιώργου Παπανδρέου, μέσω της πλατφόρμας wikipolitics, του Ευάγγελου Βενιζέλου, που εξελίχθηκε σε συνάντηση που ξεκίνησε μέσω του blog του χωρίς να μεταδοθεί με κάποιο τρόπο το περιεχόμενο της, του Κυριάκου Μητσοτάκη, της Αλέκας Παπαρήγα, του Μίμη Ανδρουλάκη, της Ντόρας Μπακογιάννη και του Αλέκου Αλαβάνου στο politico blog και μια αποκλειστική συνέντευξη σε bloggers του Γιώργου Παπανδρέου τον περασμένο Νοέμβριο από το REC ON.

 

Όλες έγιναν σε περιόδους εθνικών ή εσωκομματικών εκλογών και προσφέρουν αρκετό υλικό στους μελετητές και στους επαγγελματίες της σύγχρονης πολιτικής επικοινωνίας. Επιχειρώντας μια αρχική αξιολόγηση των συνεντεύξεων θα αρκεστώ σε λίγα εισαγωγικά σχόλια για κάποιες βασικές πλευρές τους.

Η πρώτη αφορά στη συμμετοχικότητα. Όλοι συμφωνούν ότι τέτοια εγχειρήματα στα νέα μέσα είναι πρώτης τάξεως ευκαιρία για αύξηση του πολιτικού ενδιαφέροντος και της συμμετοχής. Καθοριστική σημασία έχει η μεθοδολογία οργάνωσης τέτοιων συνεντεύξεων. Αυτή πρέπει να διευκολύνει τη συμμετοχή του κοινού με ανοικτό τρόπο. Από αυτή την άποψη ξεχωρίζει η συνέντευξη στο wikipolitics στην οποία υποβλήθηκαν περισσότερες από 1000 ερωτήσεις σε 2 ημέρες , από τις οποίες προέκρινε το κοινό μέσω βαθμολογίας τις 10 στις οποίες απάντησε γραπτά ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ. Πέρα από τους αριθμούς, υπάρχει και η ποιοτική συμμετοχή. Η συμμετοχή σε συνεντεύξεις με τη μορφή κειμένου έχει σαφώς μεγαλύτερες απαιτήσεις σε ό,τι αφορά το πολυτιμότερο αγαθό στον κόσμο της επικοινωνίας, την προσοχή του κοινού. Το αντίθετο ισχύει στην περίπτωση της κινούμενης εικόνας που το κοινό απλώς παρακολουθεί, ταυτοχρόνως σχολιάζει και γενικότερα στρέφει πανεύκολα την προσοχή του αλλού.

Η δεύτερη αφορά την αμεσότητα Μπορούμε να διακρίνουμε δύο είδη αμεσότητας. Εκείνη την οποία αισθάνεται ο πολίτης που έκανε την ερώτηση στον πολιτικό που απαντά. Και εκείνη που αισθάνεται ή δεν αισθάνεται το κοινό που παρακολουθεί-συμμετέχει. Από μια πρώτη όψη, η μορφή της συνέντευξης Τσίπρα είναι η πιο άμεση. Για την ακρίβεια θα μπορούσε να ήταν η πιο άμεση αν:

1. Τις ερωτήσεις τις απεύθυναν οι ίδιοι οι πολίτες είτε την ίδια στιγμή από το στούντιο ή και μέσω βίντεο. (Σημείωση. Η ανάγνωση των ερωτήσεων από τον Ματθαίο Τσιμιτάκη στέρησε πολύ την συνέντευξη σε αμεσότητα. Το ίδιο συνέβη και από το γεγονός ότι δεν έκανε την παραμικρή επεξεργασία στα κείμενα των ερωτήσεων που διάβαζε. Η καλή πρόθεση της μη διαμεσολάβησης είχε τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα από τις δικές του διαμεσολαβητικές παρεμβολές (φωνή, εκφορά του λόγου, ταχύτητα κλπ)

2. Τα σχόλια των επισκεπτών δεν εμφανίζονταν στη οθόνη την ώρα της συνέντευξης.

Μπορεί τη συνέντευξη Παπανδρέου μέσω Rec on να μην την είδαμε σε πραγματικό χρόνο, αλλά το ότι οι ερωτήσεις έπαιζαν από τα βίντεο των πολιτών της προσέδωσε ουσιαστική αμεσότητα. Ωστόσο, παρά τα λάθη που σημειώσαμε, κανείς δεν μπορεί να παραγνωρίσει τη σημασία της ζωντανής διαδικτυακής αμεσότητας. Καλό είναι να θυμόμαστε ότι η αίγλη της αντλείται από τη σχέση μας με την ‘παλιά’ καλή τηλεοπτική εικονοροή.

 

Η τρίτη αφορά στην προβολή. Για την προβολή δεν υπάρχουν αρκετά διαθέσιμα στοιχεία όπως αριθμός, έκταση και κυρίως ποιότητα αναφορών στο διαδίκτυο και τα υπόλοιπα ΜΜΕ. Είναι προφανές πάντως ότι και εδώ ευνοούνται οι κάθε είδους συμπαραγωγές. Όπως έγινε με το wikipoitics, το in.gr , TA NEA και το pathfinder στην περίπτωση της πρώτης συνέντευξης Παπανδρέου. Το ίδιο ισχύει και για τη συνέντευξη Τσίπρα που ήταν στην πρώτη σελίδα μεγάλης κυριακάτικης εφημερίδας και αναφέρθηκε και από το ραδιόφωνο του ΣΚΑΙ αμέσως μετά τη λήξη της.

Η τέταρτη αφορά στην επίδραση. Τελευταία πολλοί αναφέρονται στην επίδραση των blogs στην δημόσια επικοινωνία. Καθόλου άδικα, γιατί αποτελεί διαχρονικά το πιο δημοφιλές θέμα τόσο από πολιτική όσο και από ακαδημαϊκή άποψη. Είναι όμως και το πλέον πολυπλοκότερο από τα υπόλοιπα. Οι πραγματικές επιδράσεις των όσων συμβαίνουν στο χώρο των νέων μέσων και της πολιτικής απαιτούν συστηματικές επαναλαμβανόμενες μετρήσεις με ολοκληρωμένη μεθοδολογία μακριά από βαρύγδουπες αξιολογικές κρίσεις του συρμού. Μόνο σε βάθος χρόνου μπορούμε να μιλάμε για πραγματικές επιδράσεις στον τρόπο που διαμορφώνεται και ασκείται η δημόσια πολιτική, ο πολιτικός διάλογος και η πολιτική συμμετοχή.

Η προσωπική μου γενική εκτίμηση είναι ότι μόνο οι προσπάθειες που χαρακτηρίζονται από βαθιά κατανόηση των νέων μέσων που καταβάλλονται συνεχώς και με συνέπεια και στοχεύουν σε αποτελέσματα με μακρά διάρκεια έχουν προοπτική να φέρουν πραγματικές αλλαγές.

[UPDATE] Για ένα πολιτικό review της συνέντευξης καλό θα ήταν να είχαμε και το απομαγνητοφωνημένο κείμενο κάποια στιγμή.