Το τέλος του επικοινωνισμού και η επόμενη μέρα

Η παραίτηση του Θεόδωρου Ρουσόπουλου από την κυβέρνηση αντιμετωπίστηκε σε μεγάλο βαθμό ως το τέλος της εποχής που την πρωτοκαθεδρία είχε η επικοινωνία έναντι της πολιτικής. Το παρακάτω απόσπασμα του Π.Μανδραβέλη από την Καθημερινή είναι ενδεικτικό:

Το πρόβλημα αυτής της κυβέρνησης ήταν ότι ο σχεδιασμός της έφτανε μέχρι τις 8 μ.μ. – την ώρα δηλαδή που ξεκινούσαν τα δελτία ειδήσεων. Πίστευε ότι όλα τα ελλείμματα πολιτικής μπορούσαν να καλυφθούν από την επικοινωνία. Εξ ου και η θεαματική άνοδος του κ. Ρουσόπουλου και η εξίσου θεαματική πτώση του. Η παραίτησή του κλείνει ένα ζημιογόνο κεφάλαιο της πολιτικής. Συμβολίζει το τέλος του επικοινωνισμού – μέρος του οποίου ήταν το παίγνιο με τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (πάνω και κάτω από το τραπέζι) και της πολιτικής που μόνο στόχο είχε την εικόνα. (http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_24/10/2008_289513)

Τι είναι ο επικοινωνισμός;
Εύστοχα σημειώνει ο Π. Μανδραβέλης πως επικοινωνισμός είναι όταν μόνος στόχος της πολιτικής είναι η εικόνα. Σε παγκόσμιο επίπεδο, η επιμέλεια της δημόσιας εικόνας των κυβερνήσεων έχει, για πολλούς λόγους, κερδίσει έδαφος σε βάρος της παραγωγής πολιτικής τα τελευταία 30 χρόνια. Στην Ελλάδα το φαινόμενο αναπτύχθηκε γρήγορα τα τελευταία 15 χρόνια,όμως γιγαντώθηκε την τελευταία πενταετία. Ποτέ δεν ήταν τέτοια η εμμονή ενός πρωθυπουργού με τη δημόσια εικόνα του, πάντα σε βάρος της ουσίας του πολιτικού του έργου, όσο ήταν για τη Ν.Δ του Κ.Καραμανλή με τον Ρουσόπουλο στο Μαξίμου.

Είναι ο επικοινωνισμός μακαρίτης;
Δικαιολογημένα,η κατάληξη -ισμός προδιαθέτει αρνητικά. Ο επικοινωνισμός ακούγεται σαν να είναι μια ασθένεια της σύγχρονης πολιτικής ζωής στην Ελλάδα. Αν λοιπόν ήταν ιός ο επικοινωνισμός τότε είναι ισχυρός και αρκετά μεταλλαγμένος γιατί προσβάλει οριζόντια τους φορείς του συστήματος της πολιτικής – και όχι μόνο –  επικοινωνίας στη χώρα μας. Ας θυμηθούμε απλά πόσες φορές προφέρονται και γράφονται το επίθετο ‘επικοινωνιακός’ και το επίρημμα ‘επικοινωνιακά’ στα ΜΜΕ. Από το πιο σπουδαίο μέχρι το ασήμαντο, τα πάντα στην πολιτική ανάγονται, αργά ή γρήγορα με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, στην διάσταση της επικοινωνίας.
Πέρα από αυτό, τι ποσοστό των ειδήσεων  αφορά σε πρωτογενή πολιτικά γεγονότα και θέματα και τι σε σχόλια και αναλύσεις των δημοσιογράφων που πηγάζουν όχι από πραγματικά πολιτικά γεγονότα, αλλά από ανώνυμες διαρροές, από κύκλους, περιβάλλοντα και άλλα κυκλώματα, από εικασίες και φυσικά από συζητήσεις που πραγματοποιούνται στις κλειστές συσκέψεις αρχισυνταξίας των μεγάλων καναλιών και εφημερίδων;
Γίνεται φανερό πως ο ‘επικοινωνισμός’ είναι εδώ και πλήττει όχι μόνο τους πολιτικούς. Εξίσου, αν όχι περισσότερο, αφορά τους δημοσιογράφους. Αλλά και το  κοινό της πολιτικής που όλο και πιο εθισμένο σε αυτόν αλλά και δύσπιστο εξ αιτίας του γίνεται.

Τότε τι είναι;

Σημαίνει η απομάκρυνση του Θεόδωρου Ρουσόπουλου από το προσκήνιο το τέλος του επικοινωνισμού; Όχι ακριβώς. Στην καλύτερη περίπτωση είναι ένας συμβολικός σταθμός στο δρόμο προς ένα νέο, αδιαμόρφωτο ακόμα, πολιτικό παράδειγμα. Στην χειρότερη είναι απλά ένα ακόμα επεισόδιο της κακόγουστης σειράς που παρακολουθούμε τα τελευταία χρόνια.

– Στον επικοινωνισμό αναφέρθηκε προ ημερών και ο Παναγιώτης και στις (27.10) με αφορμή ένα άρθρο του Γ.Κύρτσου αναδεικνύει  και άλλες όψεις του φαινομένου.

Advertisements

One thought on “Το τέλος του επικοινωνισμού και η επόμενη μέρα

  1. Το τέλος του επικοινωνισμού και η επόμενη μέρα — ροη σταχυολόγων

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.