Αντιδράσεις στο κλείσιμο του MEGA – Το ίδιο λάθος με ΕΡΤ

Αποτέλεσμα εικόνας για mega

Παρατηρώ τις δημόσιες αντιδράσεις για το κλείσιμο του τηλεοπτικού σήματος του MEGA από την DIGEA. Μια έκρηξη συναισθηματισμού κυριαρχεί τις περισσότερες φορές και επιβάλει τους όρους της στην όποια συζήτηση ακολουθεί. Το ίδιο ακριβώς συνέβη με το κλείσιμο της ΕΡΤ το 2013. Αν και οι δυο περιπτώσεις διαφέρουν ωστόσο η δημόσια πρόσληψή τους ως γεγονότα έχει πολλά κοινά. Τότε ήταν οι αναφορές στον «Τσομπανάκο», σήμερα στο σήμα ειδήσεων του Μεγάλου καναλιού. Το 2013 θρηνούσαν το αρχείο της ΕΡΤ με το «Εδώ Λιλιπούπολη», τον «Μεθοριακό Σταθμό», τη «Μαντάμ Σουσού» κ.α, ενώ σήμερα τις «Τρείς Χάριτες», «Το Νησί», τους «Οι Απαράδεκτοι» κ.α.

Πολύ φοβάμαι ότι η μαζική έκλυση συναισθηματικών αντιδράσεων κατά του κλεισίματος του MEGA συντείνει στο ίδιο λάθος που συνέβη με το κλείσιμο της ΕΡΤ πριν 5 και πλέον χρόνια. Η θλίψη για την απώλεια, με όσους αστερίσκους κι αν διατυπώνεται , συμβολοποιεί το κανάλι εξιδανικεύοντάς το. Τόσο η θλίψη όσο και η ικανοποίηση κάποιων χαιρέκακων τότε και τώρα για το κλείσιμο τηλεοπτικών σταθμών αποπροσανατολίζουν τη δημόσια συζήτηση. Αυτός ο αποπροσανατολισμός της πραγματικής συζήτησης για το παρόν και το μέλλον της δημόσιας και ιδιωτικής ραδιοτηλεόρασης έχει τεράστιες πολιτικές συνέπειες. Και δεν είναι ορατός μόνο σε αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αλλά και σε έρευνες εταιριών δημοσκόπησης για λογαριασμό διαδικτυακών μέσων όπως εδώ όπου μετράται το πως νιώθει ο κόσμος για το κλείσιμο και όχι το τι σκέφτεται. Χαρακτηριστικό είναι ότι οι πιθανές απαντήσεις περιέχουν την ικανοποίηση, την απογοήτευση και την αδιαφορία αλλά όχι και τον προβληματισμό.

Το πραγματικό ερώτημα είναι «Τι είδους ραδιοτηλεόραση είχαμε, τι έχουμε σήμερα και τι θέλουμε να έχουμε σε ένα περιβάλλον που μεταβάλει ραγδαία η τεχνολογία;». Ο χώρος για μια τέτοια συζήτηση συρρικνώνεται σε ασφυκτικά όρια από την κυριαρχία συναισθημάτων τα οποία συχνά φέρουν πολιτικές συνδηλώσεις. Κάπως έτσι το ζητούμενο για την πολιτική εξουσία του μέλλοντος περιορίζεται δραματικά σε κάτι που εύκολα μπορεί να ερμηνεύσει στα μέτρα που εξυπηρετούν στενές κομματικές επιδιώξεις. Θυμηθείτε λίγο το προεκλογικό σπότ του ΣΥΡΙΖΑ για το χαμένο σήμα της ΕΡΤ. Για άλλη μια φορά το υφέρπον αίτημα είναι η αποκατάσταση μιας τραυματικής απώλειας. Δεν είναι ούτε η εξυγίανση ούτε ο εκσυγχρονισμός του ραδιοτηλεοπτικού τοπίου.

Advertisements

Βρείτε δεδομένα και βγάλτε τους μάτια

Αποτέλεσμα εικόνας για research

Πηγή: https://www.lucidchart.com

Ο τίτλος αυτού του σύντομου ποστ προέκυψε από μια αποστροφή του λόγου στην ομιλία που έκανα για τα ανοιχτά δεδομένα και τη δημοσιογραφία σε μεταπτυχιακούς φοιτητές του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης μετά από πρόσκληση της επίκουρης καθηγήτριας Ιωάννας Κωσταρέλλα. Στην παρουσίαση που ακολουθεί μπορείτε να δείτε τα θέματα στα οποία αναφέρθηκα.

Η ιδέα της δημοσιογραφίας δεδομένων δεν είναι τόσο νέα όσο ακούγεται. Ο Guardian αναφέρει ότι καταγράφει ιστορίες δημοσιογραφίας δεδομένων από το 1821. Σήμερα η χρήση δεδομένων στη δημοσιογραφία είναι αρκετά συχνό φαινόμενο για την πλειονότητα των παραδοσιακών και ψηφιακών μέσων καθώς παρουσιάζουν τέτοια θέματα περισσότερες από δυο φορές την εβδομάδα. Ο ανταγωνισμός για την πιο ελκυστική και κατατοπιστική απεικόνιση είναι μεγάλος ενώ έχει θεσπιστεί διεθνής διαγωνισμός και βραβεία για τις καλύτερες προσπάθειες αυτής της κατηγορίας δημοσιογραφίας.

Μπορεί ένας μεμονωμένος ή μια μικρή ομάδα δημοσιογράφων χωρίς πλούσιους πόρους να παρουσιάσει ιστορίες και ειδήσεις με χρήση δεδομένων; Η απάντηση είναι θετική αν υπάρχει σχέδιο και στρατηγική. Σχέδιο για την αναζήτηση και εντοπισμό συνόλων δεδομένων για το υπο διερεύνηση θέμα από κυβερνητικές και δημόσιες υπηρεσίες. Στρατηγική για την υπέρβαση των δυσκολιών και για την ανάπτυξη βασικών δεξιοτήτων επεξεργασίας, καθαρίσματος, ανάλυσης, παρουσίασης, οπτικοποίησης και δημοσίευσης ιστοριών με δεδομένα που διαπερνούν με την ουσία τους την επιφανειακή προσοχή του κοινού και προκαλούν συζήτηση που διαρκεί στο χρόνο.

Στη χώρα μας η συζήτηση για τη δημοσιογραφία δεδομένων είναι μάλλον περιορισμένη. Πολύ θα ήθελα η πραγματικότητα να με διαψεύσει και να υπάρχουν ήδη ή να καθιερωθούν σύντομα μόνιμες ομάδες δεδομένων στα ΜΜΕ. Προς το παρόν συζήτηση και δράσεις προκαλούνται μόνο από οργανώσεις της κοινωνίας πολιτών όπως το Ίδρυμα Ανοιχτής Γνώσης Ελλάδας όπου μετέφρασε το σχετικό εγχειρίδιο και έκανε και σχολεία και η Διανέοσις η οποία όχι μόνο παρουσίασε το θέμα αλλά εξηγεί πως εφαρμόζει η ίδια – αν και μη δημοσιογραφικός οργανισμός- τις σχετικές αρχές παρέχοντας τα πλήρη σύνολα δεδομένων των ερευνών της.