Εικόνες της κρίσης στον μικρόκοσμό μας.

Όλοι μιλούν, καθένας με τον τρόπο του, για τις αλλαγές που πρέπει να κάνει η Ελλάδα στην προσπάθειά της να υλοποιήσει επιτυχώς το πρόγραμμα σταθερότητας και ανάπτυξης, να μειώσει δραστικά τα ελλείμματα, να μπορεί να αποπληρώνει τα χρέη της, να μεταβεί σε ένα νέο βιώσιμο μοντέλο παραγωγής και διατηρήσιμης ανάπτυξης έτσι ώστε σταδιακά να απεξαρτηθεί από το μηχανισμό διάσωσης και τελικά να αρχίσει να διαβιώνει με τις δικές της δυνάμεις, έχοντας τις λιγότερες δυνατές απώλειες.

Αυτή η συζήτηση μέχρι τώρα, στο βαθμό και στο βάθος που γίνεται, αναφέρεται στα αποκαλούμενα μεγάλα θέματα των διαρθωτικών αλλαγών ή των μεταρρυθμίσεων. Μπορεί πράγματι για θέματα όπως είναι το ασφαλιστικό, η παιδεία, οι ιδιωτικοποιήσεις, η υγεία, το φορολογικό σύστημα, ο εκλογικός νόμος να γίνονται κατά καιρούς αναλύσεις στον καθημερινό και επιστημονικό τύπο, να διοργανώνονται εκδηλώσεις, να διεξάγονται διαβουλεύσεις και φυσικά να γίνονται συζητήσεις στη Βουλή και αλλού. Όμως, παρά τα όσα λέγονται και συνθέτουν τη μεγάλη εικόνα των αναγκαίων άμεσων μέτρων, διαπιστώνει κανείς ότι λιγότερη δημόσια συζήτηση, προς το παρόν, γίνεται για το τι ακριβώς πρέπει να αλλάξει, γιατί πρέπει, από ποιούς και με τι τρόπους.

Σε μια περίοδο κρίσης με κατεπείγουσες ανάγκες οι οποίες τίθενται με καταιγιστικούς ρυθμούς στην πολιτική ημερήσια θεματολογία, οι εξαντλητικά αναλυτικές δημόσιες συζητήσεις εύκολα χαρακτηρίζονται, ανεξάρτητα από το αν όντως είναι, περιττή πολυτέλεια. Ωστόσο, όλα όσα πρέπει να αλλάξουν προκειμένου η Ελλάδα τελικά να τα καταφέρει συνιστούν, σε πείσμα όσων αποθεώνουν την αφ’ υψηλού τεχνοκρατική άσκηση πολιτικής, τις καθημερινές μας πραγματικότητες. Πραγματικότητες που ανάλογα με το πως κανείς τις βιώνει έχουν διάσπαρτα και ιδιαίτερα έντονα τα σημάδια τους στο δημόσιο χώρο και λόγο.

Πολλές απ’ τις εικόνες που συναντάμε καθημερινά, ακριβέστερα θα λέγαμε πως τις αντιμετωπίζουμε, αποτελούν αυτόνομες δηλώσεις της κρίσης. Τέτοιες εικόνες έχουμε την τάση να τις προσπερνάμε μάλλον αδιάφορα καθώς εγγράφονται σαν τυποποιημένες όψεις του αστικού τοπίου στο συλλογικό ασυνείδητο. Είναι, όμως, κάτι συγκυριακές στιγμές που η αντιμετώπιση τέτοιων εικόνων αφυπνίζει μια πιο κριτική ματιά. Από τη συγκεκριμένη βιβλιοβιτρίνα της οδού Σόλωνος περνάω σχεδόν καθημερινά. Ήταν, όμως, μόλις πρίν λίγες μέρες που η εικόνα του τίτλου «Η ΦΥΣΙΚΗ ΤΟΥ ΑΣΕΠ» αναπαρέστησε με ιδιαίτερο δυναμισμό κάποιες επι μέρους όψεις της κρίσης.

Πρόκειται για βιβλίο το οποίο όπως εκατοντάδες άλλα γράφτηκε με σκοπό να καλύψει την ύλη των διαγωνισμών του ΑΣΕΠ. Ο εμπνευστικός, όπως αποδεικνύεται, τίτλος του επελέγη με επικοινωνιακά κριτήρια. Το μήνυμα απευθύνεται στον υποψήφιο δημόσιο υπάλληλο, απόφοιτο ελληνικού ή και ξένου πανεπιστημίου που μπορεί πιθανότατα να έχει κάνει και κάποιες μεταπτυχιακές σπουδές. Του λέει πως όλη η φυσική που χρειάζεται να ξέρει για να επιτύχει στις εξετάσεις βρίσκεται σ΄αυτό εδώ το βιβλίο, συγκεντρωμένη και ευσύνοπτη. Ορατός είναι επίσης ο υπαινιγμός ότι «Η φυσική του ΑΣΕΠ» είναι κάτι άλλο από ό,τι ήξερε για αυτό το γνωστικό αντικείμενο έως σήμερα. Το μήνυμα είναι κομμένο και ραμμένο στα εξαιρετικά στενά μέτρα του χρεωκοπημένου αλλά όχι ακόμα χαμένου ελληνικού επαγγελματικού ονείρου. Εκείνου του διορισμού στο δημόσιο.

Η συγγραφή και η ανάγνωση ενός τέτοιου εγχειριδίου συνιστά ομολογία αλυσιδωτής αποτυχίας σε διάφορα επίπεδα. Από τη χρόνια ανεπάρκεια της μη κρατικοδίαιτης ιδιωτικής πρωτοβουλίας και το γεγονός ότι ο δημόσιος τομέας είναι ο πιο περιζήτητος εργοδότης. Έως τη διαχρονική τραγωδία της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και της στρεβλής εξεταστικής κουλτούρας που αναπαράγει στο διηνεκές. Σε προσωπικό επίπεδο , γι΄αυτόν που θα προστρέξει στη … φυσική του ΑΣΕΠ, η αποτυχία μπορεί να είναι πιο επώδυνη, καθώς η λογική του μπούσουλα επί της ουσίας ακυρώνει τις ακαδημαϊκές του σπουδές.

Στον καθημερινό μας μικρόκοσμο υπάρχουν εικόνες της κρίσης αλλά και παραδείγματα που δείχνουν τους δρόμους για να την ξεπεράσουμε. Η αποκάλυψη των πρώτων ίσως είναι μια βασική προϋπόθεση για τον εντοπισμό των τελευταίων.

Advertisements

Αν μπορούσες να πείς ένα πράγμα με 200 λέξεις

γνωρίζοντας ότι θα τεθεί υπόψη των ηγετών των 20 πιο ανεπτυγμένων χωρών του κόσμου που αντιπροσωπεύουν το 85% της παγκόσμιας παραγωγής, τι θα τους έλεγες; Πρόκειται για μια ακόμα διαδικτυακή δράση του βρετανικού εργατικού κόμματος ενόψει τις συνάντησης των ηγετών της G20 που θα γίνει στις 2 Απριλίου στο Λονδίνο με αφορμή την πιο βαθιά παγκόσμια οικονομική κρίση. Τα μηνύματα πρέπει να είναι έως 140 χαρακτήρες (200 περίπου λέξεις)

picture-2

Πως να ζήσουμε στον 21ο Αιώνα

Το «Πως να ζήσουμε στον 21ο αιώνα» είναι ένα νέο project της ομάδας compass.
Μια αισιόδοξη προσπάθεια δημιουργίας  μιας προοδευτικής πολιτικής αφήγησης στις συνθήκες ζωής του 21ου αιώνα.  Η χώρα αναφοράς είναι η Μεγάλη Βρετανία αλλά διαβάζοντας κανείς το κείμενο εκπλήσσεται ευχάριστα καθώς διαπιστώνει ότι , τηρουμένων κάποιων ελάχιστων αναλογιών, τα περισσότερα θέματα, ο τρόπος και το ύφος προσέγγισης αφορούν και τη δική του καθημερινή ζωή μερικές χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά.

Όπως λένε στο site το project θα εξελιχθεί με ένα ευρύ διαγωνισμό πολιτικών ιδεών με σκοπό να σχηματιστεί συλλογικά και με καινοτόμο τρόπο μια νέα προοδευτική συναίνεση για τα σύγχρονα πολιτικά ζητήματα.

Αξίζει να διαβαστεί όλο το κείμενο. Απλά παραθέτω ένα απόσπασμα που απο την πρώτη φορά που το διάβασα μου έκανε εντύπωση

New technology was supposed to liberate us with more leisure. But quality time is the one thing that we never have enough of. What we really crave is more time and space in our lives, so we can tell our children a bedtime story, spend time with family and friends, stop and talk to our neighbours, relax or get fit. A country renowned for its Sunday league football, book groups and pub quizzes increasingly finds itself snatching at precious moments, only being allowed time for those things that turn a profit; work and consumerism. Small wonder that as many as one in six of us will at some time suffer from anxiety or depression.

We cannot wait for our leaders to do it. It’s up to us to do it ourselves. There has always been a progressive consensus waiting to be assembled. It is time to make it happen.

Ας μοιραστούμε το εισιτήριο λοιπόν!

Αρχίζει να δημιουργείται κάτι σαν Κίνημα πολιτών που μοιράζεται χρησιμοποιημένα εισιτήρια αφήνοντας τα για άλλους επιβάτες είτε σε ακυρωτικά μηχανήματα ή στα πέριξ των σταθμών των αστικών συγκοινωνιών. Υπάρχει και σχετικό facebook group με συζητήσεις υπέρ και κατά της κίνησης.

Δεν βρίσκω λόγους εναντίωσης στη συγκεκριμένη μορφή αντίδρασης των πολιτών. Είναι μια υγιής αντίδραση σε ένα ανορθολογικό σύστημα αστικών συγκοινωνιών που πάσχει πολλά χρόνια. Τα επιχειρήματα περί διαφυγόντων κερδών από την πρακτική είναι αστεία, τη στιγμή που καθένας γνωρίζει ότι οι έλεγχοι σπανίζουν.

Η συγκεκριμένη μάλιστα κίνηση με το ενιαίο εισιτήριο με 1 1/2 ώρα διάρκεια έγινε με πρόχειρο επιχειρησιακό σχεδιασμό.

Παράδειγμα;

Στο εισιτήριο διαβάζουμε ..»Ισχύει για μια ή περισσότερες διαδρομές εντός 1 ώρας και 30 λεπτών» …» Επικυρώστε κατά την πρώτη επιβίβαση»

Κάποιος λοιπόν επικυρώνει στις 10.00, αποβιβάζεται στις 10.30 , κάνει μια δουλειά και μετεπιβιβάζεται σε άλλο μέσο στις 11.00. Το φτάσιμο στον προορισμό του θα διαρκέσει 45 λεπτά ,λόγω κίνησης, και ο εν λόγω επιβάτης ελέγχεται στις 11.40 , δηλαδή 10 μετά τη λήξη της ισχύος του εισιτηρίου του.

Τι γίνεται σε μια τέτοια περίπτωση;

Ο επιβάτης, ελλείψει δεύτερης ακύρωσης, δεν έχει άλλο τρόπο για να πείσει τον ελεγκτή ότι όντως χρησιμοποίησε για δεύτερη φορά το εισιτήριο εντός του διαστήματος ισχύος του. Μπορεί μόνο να διαπραγματευτεί αναμένοντας την κατανόηση του.

H άλλη εκδοχή είναι ότι ο φανταστικός μας επιβάτης έπρεπε να είναι με το ρολόι στο χέρι ώστε να ακυρώσει νέο εισιτήριο, όντας ήδη επιβάτης του μέσου, όταν πέρασε η μιάμιση ώρα.

Ό,τι και να ισχύει από τα δύο, ο λάθος σχεδιασμός είναι προφανής.  Επομένως, ένα μεγάλο ΝΑΙ στη πρακτική να μοιραζόμαστε τα χρησιμοποιημένα εισιτήριά μας με τυχαίους συμπολίτες μας, ιδιαίτερα όταν έχουμε κάνει κάποια μικρή διαδρομή.

Απορία: Γιατί άραγε να μην επανέλθει ο εισπράκτορας; Τα διαφυγόντα κέρδη θα εξαλείφονταν και οι εισπράξεις θα υπέρ επαρκούσαν για το κόστους του νέου προσωπικού.

Απολύστε τους λομπίστες

Ανάλαφρο βίντεο, online petition και ringtone σto firethelobbyists.com.

Ένα site του Campaign Money Watch που προτρέπει τους Αμερικανούς πολίτες να ζητήσουν από τον McCain να απομακρύνει τους συνεργάτες τους που ως λομπίστες προωθούν ζητήματα δικτατόρων, καταχραστών ανθρωπίνων δικαιωμάτων και σκοτεινών ξένων συμφερόντων.

Φαινόμενο, περίπτωση ή…τακτική; Reps for Obama.

Μέλη του Ρεπουμπλικανικού κόμματος των ΗΠΑ στηρίζουν οργανωμένα και έκδηλα τον Obama, όντας προφανώς απογοητευμένοι από την Αμερική του Μπούς. Πριν δω το blog που έχουν δημιουργήσει, republicansforobama.org, σκέφτηκα αμέσως πως η στήριξη αφορά μόνο το χρίσμα, για λόγους τακτικής, και όχι την προεδρία, αν υποθέσουμε πως θα κέρδιζε στις προκριματικές. Όμως η στήριξη αφορά στην προεδρία και, όπως δηλώνουν, βασίζεται στη διείσδυση που έχει σε κάποιους Ρεπουμπλικάνους ο λόγος του Obama περί υπέρβασης των διαχωριστικών γραμμών και του φανατισμού,παρά το ότι αναγνωρίζουν πως διαφωνούν με τις θέσεις του σε κλασσικά θέματα όπως η αμβλώσεις και οι γάμοι ομοφυλοφίλων.

Τώρα  αν πρόκειται για πραγματικό φαινόμενο, δεδομένου ότι η δικτύωση τους εικονικά αγκαλιάζει πολλές περιοχές, αν αποτελεί κάτι ειδικό και περιορισμένο ή ακόμα και τακτική δεν είναι απόλυτα ξεκάθαρο. Εδώ πάντως αναφέρονται quotes αυτών των υποστηρικτών.

Από την άλλη μεριά υπάρχει το επιχείρημα ότι κάποια  δημοσκοπικά ευρήματα δεν στηρίζουν τον ισχυρισμό ύπαρξης τάσης που να δικαιολογεί να μιλάμε για φαινόμενο.

Όπως και να είναι η συνέχεια έχει ενδιαφέρον..