Διακοπές Όφλαϊν: Βλέμμα ορθάνοικτο χωρίς σκρόλ

Τρώγοντας με παρέα κάπου στο Ρέθυμνο.

Αυτό το καλοκαίρι επέλεξα να αποτοξινωθώ πλήρως από τις καθημερινές ψηφιακές μου συνήθειες που συσσωρεύθηκαν αδιάλειπτα τα τελευταία 7 χρόνια που ως κάτοχος έξυπνου κινητού, με σχεδόν απεριόριστη κίνηση δεδομένων, έχω πρόσβαση στο διαδίκτυο παντού και πάντα.

Τη γενικότερη εμπειρία των offline διακοπών τη μοιράστηκα χθές με μια ενημέρωση στο Facebook. Σε αυτό το πόστ θα ήθελα να μιλήσω λίγο πιο συγκεκριμένα για τρία πράγματα:

  1. Πως το έκανα
  2. Τι έχασα
  3. Τι κέρδισα

Πως το έκανα

Την απόφαση την πήρα λίγες μέρες πρίν αναχωρήσω. Τη ημέρα της αναχώρησης το λάπτοπ έμεινε στην Αθήνα και καθώς το καράβι ανοιγόταν στο πέλαγος είδα όπως πάντα το σήμα του κινητού να αργοσβήνει. Λίγο μετά έκανα τα εξής:

– Απενεργοποίησα το 3G και την κίνηση δεδομένων

– Απενεργοποίησα το Wi-Fi

– Διέγραψα μια μια όλες τις ύποπτες εφαρμογές (facebook, twitter, instagram κλπ)

Αυτό ήταν: Έφευγα για διακοπές και είχα, περισσότερο στις αποσκευές παρά στα χέρια μου, μια συσκευή με λειτουργίες τηλεφώνου και SMS.

Τι έχασα

– τη συνεχή επαφή με επαγγελματικές υποχρεώσεις και εκρεμμότητες

– τη δυνατότητα να κάνω εφόσον χρειαζόταν μικρά κομμάτια δουλειάς με το λάπτοπ

– τη συνεχή ενημέρωση για διεθνείς ειδήσεις και εξελίξεις στον επαγγελματικό μου χώρο

– την καθημερινή ενημέρωση για την εγχώρια επικαιρότητα

– το καθημερινό κοίταγμα στις ενημερώσεις κατάστασης, τις φωτογραφίες και στο εν γένει υλικό φίλων στα κοινωνικά δίκτυα

– τη δυνατότητα επικοινωνίας, αλληλεπίδρασης και συζητήσεων με φίλους στα κοινωνικά δίκτυα

– τη δυνατότητα άμεσης ενημέρωσης των πολύ πολύ στενών συγγενών ότι “να εδώ είμαστε, αυτό κάνουμε, περνάμε καλά”

– τη δυνατότητα αναζήτησης πληροφοριών για τοποθεσίες, μνημεία και χώρους εστίασης

Πάμε να δούμε τα κέρδη.

Τι κέρδισα

– Χρόνο για να νιώθω κάθε στιγμή που ακριβώς βρίσκομαι και να σκέφτομαι τι θέλω να κάνω

– Χώρο για να ακούω απολύτως απερίσπαστος κάθε είδους ήχους γύρω μου

– Χώρο και χρόνο για να συζητάω απερίσπαστος μικρά και μεγάλα θέματα με τη σύντροφο και τα παιδιά μου

– Χώρο και χρόνο για να παρατηρώ το κάθετι γύρω μου. Το απαλλαγμένο από τη σοσιαλμηντιακή συνθήκη βλέμμα ορθάνοιξε, παρατήρησε, αφέθηκε να δει καλύτερα τα συναισθήματα των αγαπημένων προσώπων, το πέταγμα των πουλιών, το παιχνίδι των σκιών, τον άνεμο να ζωγραφίζει τη θάλασσα, τον κόκκινο άργιλο στο βουνό, τις ακυνήγητες πέρκες και τη φιλική σμέρνα, τη συνεργασία των μυρμηγκιών, το αλάτι βράχο και τόσα άλλα

– Χώρο και χρόνο για κοινωνικές επαφές και συζητήσεις με ανθρώπους που είτε τυχαία είτε από επιλογή συναπαρτίζουν την καλοκαιρινή καθημερινότητα στον τόπο των διακοπών μου: σερβιτόροι, ταμίες παντοπωλείου, περαστικοί θαμώνες μια αυλής

– Χώρο και χρόνο για το ρυθμικότερο από ποτέ διάβασμα 7 βιβλίων.

– Χώρο και χρόνο για ανεμπόδιστη ποιοτική ακρόαση εκατοντάδων μουσικών κομματιών

Το τελικό ισοζύγιο είναι ασφαλώς θετικό. Άφησα πίσω (για πόσο άραγε;) την αντιμετώπιση της καθημερινής εμπειρίας με τους δομικούς όρους της σοσιαλμηντιακής συνθήκης όπως το σκρόλ, το μου αρέσει, το σχολιάστε. Αυτή η νέα εμπειρία της κάθε καλοκαιρινής στιγμής είχε προσεκτική ακοή, ακονισμένη παρατήρηση, ήρεμη ενατένιση, εναρμονισμένη ομιλία. Η φυσικοποιημένη συνήθεια του αέναου σκρόλινγκ για την αναζήτηση της επόμενης ικανοποίησης  δεν παρεισέφρησε για να αλλοιώσει την καθημερινότητα των διακοπών.

Αυτά που έχασα από την ψηφιακή αποτοξίνωση ήταν συνήθειες και δυνατότητες μιας ολοένα και πιο συνδεδεμένης καθημερινότητας που όμως δεν πρόσθεταν τίποτα το καινούργιο, το αναγκαίο και αναντικατάστατο στις διακοπές. Αντίθετα αυτά που κέρδισα είναι νομίζω η ουσία των πραγματικών διακοπών.

Advertisements

Τα κόμματα και η δημοκρατία χρειάζονται επαγγελματίες

Σαν σήμερα 2 Μαΐου το 2007, ξεκίνησε η επαγγελματική μου συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ. Είναι αλήθεια οτι πριν να περάσω το κατώφλι της Χαριλάου Τρικούπη για να συναντήσω τους μελλοντικούς μου συνεργάτες δεν περίμενα ποτέ οτι θα εργαζόμουν σε πολιτικό κόμμα. Ασχολούμαι επαγγελματικά με την πολιτική επικοινωνία και το Διαδίκτυο για περισσότερο απο 10 χρόνια. Κάποτε σαν στέλεχος εταιρείας δημοσκοπήσεων και επικοινωνίας είχα επισκεφθεί τα γραφεία του κόμματος και είχα μάλιστα εργαστεί για λογαριασμό του ΠΑΣΟΚ σε συγκεκριμένα έργα. Ωστόσο, επαναλαμβάνω, αν και είχα τα τυπικά προσόντα (σπουδές πολιτικής επιστήμης και μεταπτυχιακά στις μαζικές επικοινωνίες) σχεδόν απέκλεια το ενδεχόμενο να εργαστώ σε κόμμα.

Οι λόγοι για αυτό ήταν τότε προφανείς. Καταρχάς, ποτέ δεν είχα άμεση ή έμμεση αναφορά σε κανένα πολιτικό στέλεχος. Είναι γνωστό στους παροικούντες οτι για να πιάσεις δουλειά σε κόμμα, αν δεν αποσπαστείς απο άλλη θέση που ήδη κατέχεις στο δημόσιο, ο συνήθης κανόνας είναι να σε φέρει κάποιος πολιτικός. Τότε, επίσης, δεν υπήρχε ιδιαίτερη ορατότητα των ανθρώπων που εργάζονταν σε κόμματα, όχι οτι σήμερα υπάρχει βέβαια, και η εικόνα που είχα στερεοτυπικά σχηματίσει δεν προέβαλλε καμία θελκτική προοπτική.

Σιγά, σιγά αυτή η στερεοτυπική εικόνα άλλαξε. Αρχικά ήταν ένας φίλος και συνάδελφος που κάποια στιγμή εργάστηκε εκει. Ηταν αρχές του 2005 όταν μου μιλούσε για την αναδιοργάνωση που επιχειρούσε ο Παπανδρέου και για την αναζήτηση ανθρώπων που ειδικεύονται στην πολιτική χρήση του Διαδικτύου. Επειδή ήταν ακριβώς το αντικείμενό μου και λόγω της εκτίμησης στο φίλο και συνάδελφο κάποια στιγμή έστειλα βιογραφικό. Συναντήθηκα με τον υπεύθυνο του τμήματος Διαδικτύου, Πληροφορικής και Νέων Τεχνολογιών και τον τότε γενικό διευθυντή, όπου ήταν και οι αποδέκτες του βιογραφικού, αλλά θέλετε λίγο οτι τα κόμματα δεν έχουν τυπικές διαδικασίες διαχείρισης ανθρώπινου δυναμικού με follow up, λίγο η τρέλα της προετοιμασίας για τις δημοτικές εκλογές η υπόθεση κάπου κόλλησε. Λίγους μήνες μετά, ξεκίνησα το προσωπικό μου blog όπου έγραφα για θέματα πολιτικής, νέων τεχνολογιών και δημοσκοπήσεων. Ηταν η περίοδος των προκριματικών για το χρίσμα των δημοκρατικών στις ΗΠΑ και η καμπάνια του, τότε άγνωστου και εντελώς αουτσάιντερ, Ομπάμα μου είχε κινήσει το ενδιαφέρον ήδη απο την αναγγελία της υποψηφιότητάς του μέσω YouTube. Τα post που έγραφα τα προωθουσα με email σε φίλους και κάποια απο αυτά και στον Θόδωρο Καρούνο, υπεύθυνο του τμήματος πληροφορικής. Τη δεύτερη φορά που με κάλεσαν δεν υπήρξε κόλλημα και κάπως έτσι, πριν απο ακριβώς 6 χρόνια, έγινα συνεργάτης του ΠΑΣΟΚ.

Η συνεργασία σταμάτησε άδοξα, αλλά για καλό, πριν λίγο καιρό. Απο την εμπειρία και τα υλικά αυτών των χρόνων θα μπορούσα να γράψω δυο διατριβές, άλλες τόσες συντομότερες πραγματείες για επαγγελματίες της πολιτικής ενώ έχω υποσχεθεί ήδη να συμβάλλω σε σχετικό μυθιστόρημα ενός φίλου. Η συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ ήταν μια συναρπαστική επαγγελματική εμπειρία γεμάτη προκλήσεις, συγκινήσεις, απογοητεύσεις, πολλές ήττες, μικρές νίκες στα σημεία ύστερα απο ανορθόδοξο παιχνίδι στα όρια, όμορφες αποτυχίες και κάτι λατρεμένες, ταπεινές και εύθραυστες επιτυχίες στις οποίες είχα την τύχη και την τιμή να συμμετέχω μαζί με μερικούς άλλους αφανείς ήρωες.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ τον ενθουσιασμό των πρώτων μηνών όταν η βιωματική πλέον εμπλοκή στη λειτουργία του κόμματος όχι απλά ανέτρεψε αλλά συνέτριψε πλήρως την προηγούμενη αντίληψη ότι μια τέτοια δουλειά δεν είναι «κανονική». Είχα βέβαια την τύχη να εργάζομαι σε ένα τμήμα όπου η ανοικτή συνεργασία, το μοίρασμα της γνώσης, ο μηνιαίος προγραμματισμός εργασιών και ο απολογισμός ήταν οι κανόνες.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ την περίοδο της αντιπολίτευσης, πριν το Κίνημα αποκτήσει δημοσκοπικό ρεύμα και σφίξει κάπως η κεντρική επικοινωνιακή πειθαρχία, που είχαμε την ελευθερία με πολιτική κάλυψη στο ανώτερο δυνατό επίπεδο να πειραματισθούμε με νέες μορφές συμμετοχής και διαλόγου. Η διαβούλευση για το κυβερνητικό Πρόγραμμα το 2007 και ιδιαίτερα το wikipolitics.gr για τον συνεργατικό, τύπου crowdsourcing, κοινοβουλευτικό έλεγχο ταράξαν για μια στιγμή τα κομματικά νερά, εκτιμήθηκαν απο ειδικούς, ερευνητές και λίγους ανθρώπους που συμμετείχαν.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ τους εθελοντές Διαδικτύου με τους οποίους παλέψαμε για τη διάχυση των εφαρμογών του Διαδικτύου και του μοντέλου της ανοικτότητας σε όλες τις οργανώσεις και τα στελέχη ανα την Ελλάδα συχνά κάτω από αντίξοες και άγονες συνθήκες. Προσπαθήσαμε για την ψηφιακή εγγραμματοσύνη ενός κομματικού μηχανισμού που μας αντιμετώπιζε συγκαταβατικά κοιτώντας μας κατά καιρούς σαν… ούφο με πράσινο σκουφο. Ευτυχώς που μαζικοποιήθηκε το Facebook και μερικοί θα κατάλαβαν, στο περίπου, τι έλεγαν κάποτε οι εθελοντές Διαδικτύου.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνο το απόγευμα τον Μάρτιο του 2009 όταν σε ένα brainstorming περπατώντας με τον Γιώργο τη διαδρομή Εξάρχεια-Ευελπίδων σκέφθηκαμε και καταχωρήσαμε το όνομα χώρου opengov.gr σαν πρόταση που θα φιλοξενούσε, όταν το κόμμα θα γινόταν κυβέρνηση, τις πολιτικές που επεξεργαζόμασταν με ομάδα εθελοντών στο πλαίσιο της επιτροπής για την ηλεκτρονική διακυβέρνηση.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη συγκίνηση και το ρίγος που ένιωθα, την πρώτη εβδομάδα μετα τις εκλογές του 2009 κάθε που έμπαινα στο Μέγαρο Σταθάτου, για συναντήσεις της ομάδας ηλεκτρονικής διακυβέρνησης του γραφείου του πρωθυπουργού, με την αίσθηση της εντολής του κόσμου που ψήφισε για να εφαρμόσουμε τις πολιτικές για τη διαφάνεια και τη διαβούλευση που σχεδιάσαμε και προτείναμε στο εκλογικό σώμα.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ το δημιουργικό χάος που ζήσαμε στις δημοτικές του 2010 και που τελικά καρποφόρησε σχεδόν απο το πουθενά με την εκλογή του Καμίνη.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ τους φίλους και συνεργάτες που απέκτησα σε αυτα τα χρόνια.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ την κόρη μου που πανηγύριζε τρέχοντας και φωνάζοντας σε όλο το σπίτι «ο μπαμπάς ήρθε μέρα» οταν κάποτε γύρισα «νωρίς» στο σπίτι ύστερα απο ένα μακρύ σερί που επέστρεφα και ήταν νύχτα.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ την αγκαλιά της Άννας μόλις άνοιγε η πόρτα το βράδυ μετά το τέλος κάθε εκλογικής αναμέτρησης.

Είμαι ευγνώμων που είχα την τύχη να  κάνω αυτη τη δουλειά και προτρέπω ανεπιφύλακτα όλους όσοι έχουν τα προσόντα και τη θέληση να ασχοληθούν επαγγελματικά με την πολιτική και τα κόμματα να δοκιμάσουν, ειδικά τώρα. Οι πιθανότητες για αυτό που στην προηγμένη δύση αποκαλούν «success story» σε αυτόν εδω τον τόπο δεν είναι με το μέρος μας, αλλά αξίζει. Τα κόμματα και η δημοκρατία χρειάζονται επαγγελματίες.

ΥΣ. Σκεφτόμουν να γράψω περίπου τα παραπάνω εδω και λίγο καιρό, αλλά για κάποιο λόγο το ανέβαλλα. Το έναυσμα μου το έδωσαν η Τζίνα Μοσχολιού  με τα όσα ανέφερε, σε δυο συνεχόμενες πρόσφατες εκπομπές της στον Αθήνα 984 (τα podcasts εδω κι εδω) για την ανάγκη επαγγελματισμού στα κόμματα καυτηριάζοντας την υποκρισία που περισσεύει στο θέμα της χρηματοδότησης των κομμάτων και ο Κωνσταντίνος Αλεξάκος με το ποστ του για την χρηματοδότηση των κομμάτων σε αδιαφανές κράτος.

Ανάμνηση από ένα Δάσκαλο που ‘έφυγε’..

Πριν 15 περίπου χρόνια ήμουν και εγώ στο αμφιθέατρο Παπαρηγοπούλου στο πρώτο έτος του τμήματος πολιτικής επιστήμης και δημόσιας διοίκησης του Πανεπιστημίου της Αθήνας. Ήταν από τα πρώτα μαθήματα Συνταγματικού Δικαίου με τον Γιώργο Παπαδημητρίου. Έπρεπε να μιλούσε σχετικά με τη συνταγματική ιστορία και για ορισμένα κατάλοιπα άλλων εποχών στην τρίτη ελληνική δημοκρατία. Μας είπε συγκεκριμένα ότι ενω το πολίτευμα της ελλάδας είναι προεδρευόμενη κοινοβουλευτική δημοκρατία, οι αστυνομικές ταυτότητες που εκείνη την εποχή έφεραν οι Έλληνες πολίτες ανέγραφαν τον όρο «Υπηκοότητα» που προέρχεται από την περιόδο της βασιλευομένης δημοκρατίας. Παρά τις προσπάθειες του ιδίου και άλλων συνταγματολόγων ο σωστός όρος «Ιθαγένεια» δεν είχε περάσει. Κάτι που έγινε μερικά χρόνια αργότερα.