Κεντροαριστερά χωρίς αριστερούς;

Η ψυχολογία του απατημένου εραστή

Η πρόσκληση των 58 για την κεντροαριστερά περιέχει αρκετό κέντρο και σχεδόν καθόλου αριστερά. Το νέο εγχείρημα δείχνει να κληρονομεί αυτούσια την οπτική του σημερινού ΠΑΣΟΚ απέναντι στην αριστερά. Μια οπτική εντελώς ξένη προς τις ιστορικές καταβολές του χώρου και τόσο μίζερη που σε κάποιες εκδηλώσεις της μοιάζει περισσότερο με την αντιφατική στάση ενός εγκατελειμένου πρώην εραστή προς το αντικείμενο του διακαούς του πόθου παρά με πολιτική συμπεριφορά. Όπου εγκατελειμένος εραστής φανταστείτε τη σχιζοειδή φύση του σημερινού ΠΑΣΟΚ. Ενός κόμματος που στις ευρωεκλογές εκλέγει δεν εκλέγει 2 ευρωβουλευτές, συμμετέχει ενεργά στην πιο δεξιά κυβέρνηση της μεταπολίτευσης συνεργαζόμενο με την ιστορικά συντηρητικότερη – στα όρια της αυταρχικής άκρας δεξιάς – ΝΔ και παρόλα αυτά συνεχίζει να παρακολουθεί ατάραχο να βαθαίνει το χάσμα αμοιβαίας κατανόησης με πολλές χιλιάδες πρώην φίλους του που πια ψηφίζουν ΣΥΡΙΖΑ.

Ας θυμηθούμε ορισμένα στιγμιότυπα.

Στο debate των πολιτικών αρχηγών στις εκλογές του 2007 ο Αλέκος Αλαβάνος, τότε αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ, είχε μια πολύ καλή εμφάνιση κερδίζοντας τις εντυπώσεις. Σε εκείνες τις εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ δεν τα πήγε άσχημα, ειδικά στις μεγάλες περιφέρειες των αστικών κέντρων του λεκανοπεδίου. Ενδεχομένως, θα τα πήγαινε ακόμα καλύτερα αν ο κ. Αλαβάνος έσπαγε το ταμπού ζητώντας ψήφο ανατροπής των συσχετισμών για ανάληψη κυβερνητικών ευθυνών από την αριστερά. Κάτι που έκανε ευθέως ο διάδοχός του Αλέξης Τσίπρας στην προεκλογική περίοδο του 2012 τινάζοντας την μπάνκα στον αέρα, όταν βέβαια οι πολιτικές συνθήκες το ευνούσαν ακόμα περισσότερο. Πριν την εκλογική του μεγέθυνση, ο ΣΥΡΙΖΑ είχε ένα μόνιμο μοτίβο απέναντι στο κραταιό τότε ΠΑΣΟΚ. Απευθυνόταν μόνο στον κόσμο του ζητώντας συμπόρευση χωρίς να αφήνει περιθώρια για άλλες συζητήσεις σύγκλισης σε επίπεδο ηγεσιών. Τακτική  απολύτως λογική για ένα μικρό κόμμα της αριστεράς που ήθελε να εξασφαλίσει μια πιο άνετη είσοδο στο κοινοβούλιο χωρίς να δείχνει ούτε ίχνος φλέρτ με την ηγεμονική παρουσία του ΠΑΣΟΚ που μια ζωή του στερούσε στελέχη, επιρροή και ποσοστά.

Άλλα δεδομένα ίδια μεγέθη;

Η σημερινή κατάταξη των δυο κομμάτων στη Βουλή και τις δημοσκοπήσεις έχει αντιστρέψει πλήρως την κατάσταση. Σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αξιωματική αντιπολίτευση και στις δημοσκοπήσεις εμφανίζεται να διεκδικεί με καλούς οιωνούς την πρωτιά στις ερχόμενες εκλογές. Το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του 2012 απώλεσε πάνω από το 70% της δύναμης που είχε το 2009 ενώ στις σημερινές δημοσκοπήσεις κοντεύει να χάσει τους μισούς ψηφοφόρους από το ιστορικό χαμηλότερο του 12%. Ποιά είναι η στάση του σημερινού ΠΑΣΟΚ απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ με αυτά τα δεδομένα; Είναι μια στάση πλήρους άρνησης αυτής της πραγματικότητας. Από τη μια απευθύνεται περιστασιακά με περίσσιο διδακτισμό αλλά απερίσκεπτα, χωρίς ενδελεχή μελέτη ποιοτικών ερευνών,  στον κόσμο που ψήφισε ή σκέπτεται να ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ. Από την άλλη διατηρεί με ζήλο μια εχθρική στάση απέναντι στην ηγεσία και το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Τα παραδείγματα είναι αναρίθμητα. Για να μη χάσουμε τη μεγάλη εικόνα αρκεί να θυμηθούμε ότι οι “καλύτερες” με διαφορά εμφανίσεις του Βενιζέλου στη Βουλή είναι όταν επιτίθεται στον Τσίπρα.

Μόνη εξήγηση η ελπίδα ξεφουσκώματος

Θα ήταν άδικο να πούμε ότι μια τέτοια στάση στερείται έστω κάποιας λογικής. Πράγματι ο ΣΥΡΙΖΑ δυσκολεύεται να πείσει ότι μια κυβέρνηση δική του θα είναι καλύτερη για τη χώρα και τους πολίτες από τη σημερινή. Το αποδεικνύουν η θολή του εικόνα σε κρίσιμα στρώματα ψηφόφορων, οι επαμφοτερίζουζες θέσεις και η μετέωρη προσπάθεια του αρχηγού του να συμβιβάζει τα ασυμβίβαστα. Η καθήλωση των δημοσκοπικών ποσοστών και η απουσία νικηφόρας δυναμικής φαίνεται ότι καλλιεργούν τη στρατηγική άποψη ότι η ενδυνάμωση αυτού του κόμματος είναι ένα πλασματικό φαινόμενο μιας αντίδρασης που στερείται πολιτικών στοιχείων.  Κάπως έτσι στο ΠΑΣΟΚ είναι σα να πιστεύουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ όπως φούσκωσε θα ξεφουσκώσει και οι πολίτες θα επιστρέψουν. Αν η απόρριψη του ΣΥΡΙΖΑ βασίζεται σε μια ενδόμυχη αθώα ελπίδα ή σε κάποια κυνική επιθυμία ξεφουσκώματός του, τα πράγματα είναι σοβαρά.

Η αλήθεια Μπουτάρη

Ο Γιάννης Μπουτάρης είναι πολιτικός της σκεπτόμενης πράξης. Χθές στον “Αθήνα 984” (16/10) έθεσε χωρίς περιστροφές το ζήτημα ότι κεντροαριστερά χωρίς αριστερούς δεν γίνεται. Σε αυτή τη φάση ήταν αδύνατον να ικανοποιηθεί το αίτημα Μπουτάρη να περιλαμβάνονται στους 58 και συριζαίοι ως προσκαλώντες. Όμως ήταν λάθος να μην υπάρχει στοχευμένη πρόσκληση στο ΣΥΡΙΖΑ και εξηγούμαι: Η πρόσκληση μπορούσε να απευθύνεται στην επιτροπή εργασίας από πανεπιστημιακούς που με απόφαση Τσίπρα συστάθηκε από τον Φεβρουάριο του 13’ και να έχει αντικείμενο την προετοιμασία προγραμματικών συγκλίσεων σε θέματα μεταρρυθμίσεων στη δομή και λειτουργία του πολιτικού συστήματος. Εάν σε αυτή τη συγκυρία δεν μπορεί κανείς από τους 58 να κάτσει στο ίδιο τραπέζι με (τυχαία τα ονόματα) τον Ηλία Νικολακόπουλο, τον Χριστόφορο Βερναρδάκη και το Δημήτρη Χριστόπουλο, τα πράγματα είναι πιο σοβαρά από ό,τι νομίζουμε.

Μην αγγίζετε τον κάκτο;

Εύχομαι όλα να πάνε σύμφωνα με τους καλύτερους υπολογισμούς των 58, να λάβουν τη στήριξη που προσμένουν, να γίνει η Ιδρυτική Συνδιάσκεψη, να οριστούν διαδικασίες έτσι ώστε στις ευρωεκλογές και τις δημοτικές το σχήμα να έχει όνομα, επικεφαλής στο ευρωψηφοδέλτιο και στοιχειωδώς επεξεργασμένες θέσεις. Φοβάμαι όμως ότι τα παραπάνω θα είναι πολύ λίγα και θα έχουν έρθει πολύ αργά και κατανοώ πόσο επίπονη και καθόλου αυτονόητη θα είναι η κατάκτησή τους. Υπάρχει απροθυμία και άρνηση όχι να βρεθεί από τώρα η λύση αλλά ακόμα και να αποτελέσουν αντικείμενο προετοιμασίας τα πιο κρίσιμα θέματα για το αύριο του χώρου όπως η ηγεσία, ο τρόπος εκλογής, η δομή του νέου σχήματος, η στρατηγική του απέναντι στη σημερινή κυβέρνηση και η πολιτική συμμαχιών. Αυτά αντιμετωπίζονται ως ακανθώδη θέματα και παραπέμπονται στο μέλλον. Το πρόβλημα είναι ότι ο χρόνος και ο τρόπος αντιμετώπισής τους συναρτώνται από το βαθμό επιτυχίας του εγχειρήματος ενω συμβαίνει ήδη το αντίστροφο. Είναι, δηλαδή, η έλλειψη προσέγγισης σε αυτά τα θέματα που θα γεννά συνεχώς προβλήματα και θα θέτει εμπόδια κάθε φορά που θα προκύπτει ένα οποιοδήποτε θέμα πολιτικής στο οποίο το σχήμα θα πρέπει να επιδεικνύει στοιχειωδώς ομοιόμορφα αντανακλαστικά.

Advertisements

Μηνύματα και συμπεράσματα μετά τις Ευρωεκλογές

Κάποιες πρώτες σημειώσεις για το εκλογικό αποτέλεσμα των ευρωεκλογών του 2009.

1. Το ΠΑΣΟΚ πέτυχε μια καθαρή και μεγάλη νίκη. Επειδή διάφορες σοφιστείες επιστρατεύθηκαν για λόγους που μάλλον χειροτερεύουν τη θέση των ηττημένων, αρκεί να επισημάνουμε πως η ποσοστιαία διαφορά (4,4%) πλησιάζει εκείνη που είχε η ΝΔ από το ΠΑΣΟΚ στις Βουλευτικές του 2004 (4,8%). Τότε είχε από όλους χαρακτηριστεί ως συντριπτική. Η επόμενη μέρα είναι ένα νέο ξεκίνημα από άλλη πλέον εκλογική και πολιτική αφετηρία. Είναι αυτή η νίκη προάγγελος μιας σαρωτικής επικράτησης στις εκλογές με αυτοδυναμία; Σίγουρα είναι ένα πρώτο βήμα. Όμως όσο και αν το σπάσιμο του ροδιού γέμισε με αισιοδοξία τα στελέχη, τα μέλη και τους φίλους του ΠΑΣΟΚ, τίποτα ακόμα δεν είναι δεδομένο και ευτυχώς.Το αποτέλεσμα θέλει βαθύτερη ανάγνωση, περιφέρεια-περιφέρεια, νομό-νομό, δήμο-δήμο, ανά ηλικιακή και κοινωνική κατηγορία. Μόνο έτσι θα βγούν πραγματικά χρήσιμα συμπεράσματα. Αν πάντως κάποιος δει τις πρώτες δηλώσεις του Γιώργου Α. Παπανδρέου θα διαπιστώσει πως αυτός είναι ο τόνος που μεταδίδει για την επόμενη μέρα. Δουλειά και επαφή με τον πολίτη ανεξάρτητα αν ψήφισε ΠΑΣΟΚ, άλλο κόμμα ή απείχε.

2. Η ΝΔ σημείωσε σημαντική ήττα. Παρά τα χαμηλά της ποσοστά και την υψηλή διαφορά, ή ήττα της δεν περιορίζεται μόνο στο εκλογικό αλλά αφορά εξίσου και στο πολιτικό πεδίο. Το βράδυ των ευρωεκλογών η ηγεσία της ΝΔ έδειξε πως ούτε κατάλαβε, ούτε έχει τη διάθεση να καταλάβει γιατί έχασε. Ξεκίνησε τη διαχείριση της ήττας με το χειρότερο δυνατό τρόπο. Η εικόνα ενός πρωθυπουργού που μεταβαίνει στο Ζάππειο συνοδεία πανηγυρίζοντων ΟΝΝΕΔιτων και που στη συνέχεια επιχειρεί  ευθαρσώς να ‘σώσει την παρτίδα’ τσαλαβουτώντας με άλματα λογικής στα θολά νερά της αποχής, είναι περισσότερο από απογοητευτική για κάθε πολίτη και ιδίως για τον ταλαντευόμενο Νεοδημοκράτη. Φτάνει μάλιστα στα όρια της χρεωκοπίας αν λάβουμε υπόψη ότι ουσιαστικά εξήγγειλε, για πολλοστή φορά, την εμμονή του στην ίδια πολιτική των αποκαλούμενων ‘μεταρρυθμίσεων’. Από το 2004 η κυριαρχία της ΝΔ στο πολιτικό τοπίο ήταν πολύ περισσότερο εκλογική και επικοινωνιακή, πολύ λιγότερο πολιτική και σχεδόν καθόλου ιδεολογική. Τώρα που καταγράφηκε σε εθνική αναμέτρηση η απώλεια του εκλογικού πλεονεκτήματος η θέση της είναι εξαιρετικά δυσχερής. Ειδικά αν λάβουμε υπόψη μας την υστέρησή της και στα υπόλοιπα πεδία. Μετά τις πρώτες ενδείξεις παρατηρούμε ότι το κυβερνών κόμμα θα επιδεινώσει τη θέση του.  Ίσως είναι πρόωρο αλλά από τις πρώτες αντιδράσεις του Κ.Καραμανλή και κορυφαίων περι αυτού στελεχών,διαφαίνεται ότι περνούν το ψυχολογικό σύνδρομο της άρνησης. Κάπως έτσι, το κόμμα της ΝΔ πιθανόν να εισέρχεται σιγά, σιγά σε μια ενδιαφέρουσα πορεία με αρκετούς ενδιάμεσους σταθμούς και τελικό προορισμό την επανεξέταση της πολιτικής και ιδεολογικής του φυσιογνωμίας μέσα από την αντιπαράθεση μιας λαϊκής-συντηρητικής δεξιάς με την φιλελεύθερη και πιο κεντρώα εκδοχή της.

3.Το  ΚΚΕ συγκράτησε για άλλη μια φορά τις δυνάμεις του αποδεικνύοντας, αν μη τι άλλο, την οργανωτική και ιδεολογική συνέπεια με την οποία απευθύνεται στο ακροατήριό του όλα αυτά τα χρόνια. Διατήρησε την τρίτη θέση και έτσι επιβεβαίωσε την ισχύ του απέναντι τόσο στον ΣΥΡΙΖΑ όσο και προς το ανερχόμενο ΛΑΟΣ, τουλάχιστον προς το παρόν…

4. Ο ΛΑΟΣ ανέβασε σημαντικά τα ποσοστά του, κυρίως λόγω της κατάρρευσης της ΝΔ. Σε αντίθεση με θνησιγενή μικρά κόμματα στο παρελθόν, όπως η ΠΟΛΑΝ, το ΔΗΚΚΙ και παλιότερα η ΔΗΑΝΑ δείχνει πως έχει έρθει στο πολιτικό σκηνικό για να μείνει. Μπορεί ο ατακαδάρος αρχηγός του να κατορθώνει να διατηρεί το ενδιαφέρον των δημοσιογράφων και μερίδας του κόσμου που τον παρακολουθούν μέσω τηλεόρασης. Αλλά οι πραγματικές αιτίες της σταθεροποίησης ενός τέτοιου κόμματος είναι πολιτικές. Πρώτον, ο ΛΑΟΣ καλύπτει με επιτυχία τον πολιτικό χώρο της ακροδεξιάς τον οποίο η ΝΔ έχει από καιρό εγκαταλείψει και ούτε φαίνεται πως έχει κάποιο ενδιαφέρον να επανδιεκδήσει υπό τις παρούσες συνθήκες. Από την άλλη μεριά δεν πρέπει να παραγνωρίσει κανείς ότι οι ακραία συντηρητικές θέσεις του σε θέματα της νέας κοινωνικής ατζέντας όπως οι μετανάστες, τα δικαιώματα ομοσεξουαλικών κλπ βρίσκουν απήχηση σε μια κοινωνία φοβισμένη εν μέσω κρίσης και χωρίς ευρεία πλειοψηφική συνείδηση και εμπιστοσύνη, ακόμα,  σε ένα νέο επιτακτικό σχέδιο για την Ελλάδα.

5. Ο ΣΥΡΙΖΑ όπως και η ΝΔ ανήκουν στους βαριά ηττημένους των Ευρωεκλογών. Εκτός από την ήττα, τα δύο αυτά κόμματα χθές παρουσίασαν ακόμα ένα κοινό χαρακτηριστικό. Την διαφαινόμενη έλλειψη κατανόησης των αιτίων της. Για τον ΣΥΡΙΖΑ το χθεσινό αποτέλεσμα δεν είναι απλά ένα ατυχές, πέρα από τις αρχικές προσδοκίες συμβάν που πρέπει συλλογικά να ερμηνευτεί. Στόχος του ήταν ένα διψήφιο ποσοστό, η εκλογή τριών ευρωβουλευτών, ο κλονισμός του δικομματισμού, η συγκρότηση ενός εναλλακτικού τρίτου πόλου της αριστεράς των κινημάτων και της οικολογίας. Τίποτα από τα παραπάνω δεν συνέβη. Το ποσοστό του υπολείπεται και των πιο μετριοπαθών ύστερων προσδοκιών, εκλέγει μόλις έναν ευρωβουλευτή, ο δικομματισμός είναι στη θέση του και ο τρίτος πόλος προκαλεί μελαγχολία όπως επιχειρεί να τον εκφράσει. Μια είναι η κύρια αιτία στην οποία οφείλεται το κακό αποτέλεσμα. Το σχήμα του ΣΥΡΙΖΑ έχει ακυρώσει το στοιχείο της προοδευτικής ευρωπαϊκής αριστεράς που κάποτε διέκρινε τον ΣΥΝ. Από Συνασπισμός της Αριστεράς και της Προόδου που ήταν κάποτε, έχει γίνει της Ριζοσπαστικής Αριστεράς. Παλεύει μέσα σε οξείες αντιφάσεις  και χωρίς κανένα έλλογο σχέδιο να συγκροτήσει έναν αόριστο, στις πραγματικές πολιτικές συνθήκες , τρίτο πόλο χωρίς να του προσδίδει κάποιο κατανοητό στο ευρύ κοινό στρατηγικό προορισμό. Πρακτικά, εκεί που θα έπρεπε να οικοδομεί, να επενδύει και να εξελίσει το πολιτικό κεφάλαιο της ανανέωσης και του προοδευτικού ευρωπαϊσμού, κάνει το αντίθετο. Το σχήμα του ΣΥΡΙΖΑ, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες και το ενωτικό, αν όχι ανοχικό πνεύμα, στελεχών όπως ο Φώτης Κουβέλης,  έχει ουσιαστικά περιθωριοποιήσει την πιο παραγωγική του τάση πρός όφελος παλαιοκομμουνιστικών συνιστωσών και φιλοσοφικών αναζητήσεων. Χωρίς καμία στέρεη πολιτική συμμαχιών ο κος Τσίπρας επιθυμεί διάχυση των ευθυνών της πολυεπίπεδης ήττας και ουσιαστικά επιμένει να πορεύεται στον ίδιο δρόμο μη δείχνοντας ακόμα να λαμβάνει υπόψη του ότι ακόμα και σε αυτό το 4,7% συγκαταλέγονται πολλοί ψήφοι με μισή καρδιά.

6. Έμειναν για το τέλος η υψηλή αποχή 48%  και τα Λοιπά κόμματα που συνολικά συγκέντρωσαν περισσότερο από 6%. Για να είμαστε σε θέση να υπολογίσουμε σωστά και να ερμηνεύσουμε την αποχή στην Ελλάδα χρειάζονται ενημερωμένοι εκλογικοί κατάλογοι γιατί προφανώς στο εκλογικό σώμα δεν είναι 10.000.000 ψηφοφόροι. Σε κάθε περίπτωση πρέπει ως κοινωνία να κατανοήσουμε με ποιοτικούς όρους την αποχή που, πέρα από το συγκυριακό του τριημέρου,  φαίνεται πως θα επανηληφθεί. Σε ό,τι αφορά στα μικρότερα κόμματα και ειδικά στους Οικολόγους Πράσινους απομένει να δούμε την παρουσία και τη δυναμική τους ενόψει των Βουλευτικών εκλογών.

Ο Κρυμμένος Αντιευρωπαϊσμός

Παρακολούθησα χθές στο κεντρικό δελτίο του MEGA μια σύντομη συζήτηση με τις παρεμβάσεις τριών γυναικών υποψήφιων Ευρωβουλευτών. Ήταν η κα Αλεξάνδρα Πάλλη από τη ΝΔ, η κα Πετρούλα Ντελεδήμου από το ΠΑΣΟΚ και η κα Ελένη Σωτηρίου από τον ΣΥΡΙΖΑ. Ο χρόνος ήταν περιορισμένος όπως συνήθως συμβαίνει στα δελτία και δυστυχώς οι τρείς νέες υποψήφιες ήταν ‘αναγκασμένες’ να τοποθετηθούν στην κεντρική ατζέντα της επικαιρότητας περί παπαγάλων με αποτέλεσμα να μη μείνει χρόνος να αναπτύξουν τα ουσιαστικά θέματα.

Αυτό που μου προξένησε εντύπωση ήταν ο ισοπεδωτικός, κουκουεδίστικου τύπου, λόγος της Ελένης Σωτηρίου περί δικομματισμού με τον οποίο ταυτίζε τα δύο μεγάλα κόμματα. Έφτασε μέχρι το σημείο να υπαινιχθεί, μπορεί να το εννόησε ξεκάθαρα και να μην το πρόσεξα, ότι  δήθεν το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ προωθούν την αποχή με κοινό στόχο… να μην ενισχυθεί ο ΣΥΡΙΖΑ…

Η κα Σωτηρίου προέρχεται από την ΚΟΕ (Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας) που είναι συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ και βρίσκεται στη 2η θέση του Ευρωψηφοδελτίου που σημαίνει πως κατά πάσα πιθανότητα θα βρίσκεται στην νέα Ευρωβουλή. Αν ψάξει κάποιος τις πολιτικές θέσεις της ΚΟΕ θα διαβάσει ότι:  «υποστηρίζουμε την απόσχιση της Ελλάδας από την Ευρωπαϊκή Ένωση και αγωνιζόμαστε γι’ αυτήν«.

Στην διακήρυξη του ΣΥΡΙΖΑ για τις ευρωεκλογές , παρά μια αίσθηση ευρωσκεπτικισμού, προφανώς δεν υπάρχουν τέτοιες ακραίες αναφορές. Όμως οι απορίες παραμένουν.

Με ποιά λογική ένας πολιτικός χώρος προτείνει στο εκλογικό σώμα μια υποψήφια ευρωβουλευτή με τόσο ακραία αντιευρωπαϊκές θέσεις;

Έχει η ΝΔ μήνυμα;

Έγραφα στο προηγούμενο άρθρο, αναλύοντας την προεκλογική καμπάνια της ΝΔ με τα παπαγαλάκια, για την ουσιαστική απουσία μηνύματος σε εκείνη τη σειρά των διαφημιστικών. Η ίδια απουσία παρατηρείται και στο δεκάλεπτο σπότ που ήδη προβάλεται. Δεν είναι μόνο το γεγονός ότι το «με σύμμαχο εσένα» είναι, όχι μόνο για την επικείμενη αναμέτρηση,  εκτός τόπου και χρόνου ως μήνυμα. Είναι επίσης ο δραματικός τόνος που διαπνέει όλο το δεκάλεπτο και η απουσία αναφοράς στις πολιτικές της Ε.Ε που στηρίζει η ΝΔ. Ακόμα περισσότερο δεν υπάρχουν πουθενά οι υποψήφιοι που προτείνει το κυβερνών κόμμα να στείλει ο ελληνικός λαός στην ευρωβουλή με την ψήφο.

Το αντίθετο διαπιστώνει όποιος δει το αντίστοιχο δεκάλεπτο του ΠΑΣΟΚ για τις Ευρωεκλογές. Εκεί που η αναμέτρηση της 7ης Ιουνίου, οι προτεινόμενες πολιτικές στην ευρώπη σε σχέση με την Ελλάδα, οι υποψήφιοι για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο προβάλλονται με θετικό τρόπο και συνέπεια.

Έχει γραφτεί και ειπωθεί πολλές φορές πως η μεγαλύτερη αδυναμία της διακυβέρνησης Καραμανλή ήταν η έλλειψη σχεδίου για τη χώρα, η παντελής απουσία ενός οραματικού εθνικού στόχου. Αντί αυτού είχαμε και έχουμε μια άνευ προηγουμένου για τα ελληνικά δεδομένα πρωτοκαθεδρία της επικοινωνίας έναντι της πολιτικής. Είναι ίσως τραγική ειρωνεία, αλλά αυτό που παρατηρούμε μέχρι τώρα στην καμπάνια της ΝΔ είναι μια κακή επικοινωνιακή στρατηγική σε όλα τα επίπεδα, να επιχειρεί να περισώσει ό,τι γίνεται να σωθεί από μια συνολικά αποτυχημένη πενταετή κυβερνητική θητεία.

Άν κάποιος δεν ήταν βέβαιος πως σε 13 μέρες έχουμε Ευρωεκλογές θα νόμιζε πως η ΝΔ μιλάει για άλλου τύπου εθνική αναμέτρηση. Καθόλου τυχαίο δεν είναι το γεγονός ότι η επικεφαλής του ευρωψηφοδελτίου της ΝΔ κα Μ. Γιαννάκου προσπαθεί να απομακρύνει τη συζήτηση από το δίλημμα σοσιαλισμός η βαρβαρότητα το οποίο μπήκε στο επίκεντρο της ατζέντας με …πρωτοβουλία του κόμματός της.

Το’πε το’πε ο παπαγάλος

Με τα πρώτα διαφημιστικά σποτάκια ΠΑΣΟΚ και ΝΔ για τις Ευρωεκλογές στον αέρα, μπορούμε να κάνουμε κάποιες αρχικές παρατηρήσεις για τα σποτάκια της ΝΔ που συζητήθηκαν εξαιτίας των παπαγάλων που εμφανίζονται σε αυτά.

Ένα από τα βασικότερα προβλήματα που αντιμετωπίζει η επικοινωνιακή πολιτική της ΝΔ είναι η επαπειλούμενη εκλογική της κατάρρευση πρός όφελος του ΠΑΣΟΚ και άλλων μικρότερων πολιτικών σχηματισμών. Η αποσυσπείρωση της εκλογικής της βάσης, για την οποία γίνεται τόσος λόγος στα ΜΜΕ,  είναι απλά  η άλλη όψη της διαφαινόμενης κατάρρευσης. Σαφώς οφείλεται σε καθαρά πολιτικούς λόγους αλλά όμως δεν συζητούνται, ακόμα,  όσο θα έπρεπε. Το κυβερνών κόμμα θα προσπαθήσει με κάθε μέσο να αναχαιτίσει αυτές τις τάσεις αποσύνθεσης των κοινωνικών του συμμαχιών μέχρι την 7η Ιουνίου. Τα πρώτα σποτάκια της ΝΔ με τα παπαγαλάκια είχαν αυτό το σκοπό, αλλά είναι πολύ μακριά από το να τον πετύχουν.

Τα παπαγαλάκια ήταν ένα εξυπνακίστικο εύρημα στο οποίο εγλωβίστηκε το επιτελείο της ΝΔ στην προσπάθειά του να χρησιμοποιήσει μεν αρνητική διαφήμιση, χωρίς όμως να παρουσιάσει κάτι αντιπαθές ή εμφανώς άκομψο στο κοινό. Εγκλωβίστηκε γιατί το εξωπραγματικό του πράγματος με τους ομιλούντες παπαγάλους να καταδιώκουν τους πολίτες σαν από σκηνή των Πουλιών του Χίτσκοκ, υπονομεύει την ιδέα «Κάποιοι σου λένε ψέματα για να σε τρομοκρατήσουν» αφού το ίδιο το αναπαριστώμενο γεγονός δεν γίνεται πιστευτό.  Δύο ακόμα σημεία κάνουν αρνητική εντύπωση. Το πρώτο είναι η επικοινωνιακά θολή κινούμενη γραφιστική εικόνα του δεύτερου μέρους των διαφημιστικών σπότ που μεταδίδει μια αίσθηση ανακατέματος και μη σταθερότητας που ομολογώ είναι ξένες με όσα είχαμε δει από καμπάνιες της ΝΔ το 2004 και 2007. Το δεύτερο, που προφανώς εξηγεί τα προαναφερόμενα, είναι η έλλειψη μηνύματος.

* Ο αρχικός τίτλος του άρθρου ήταν «Το’πε το΄πε ο παπαγάλος ότι θα νικήσει άλλος» όμως έκοψα τις 4 τελευταίες λέξεις όταν διαπίστωσα ότι για χάρη μιας ρίμας θα έπεφτα και εγώ στην παγίδα της χαριτωμενιάς που υπονομεύει το επιχείρημα.

Γη καλεί ΥΠΕΣ

Για το νομικό μέρος της υπόθεσης χαρίσματος του euroelections.gr στο Υπουργείο Εσωτερικών από την ΕΕΤΤ, παρά το γεγονός της πρωτοκατοχύρωσης του εν λόγω ονόματος χώρου από το ΠΑΣΟΚ, γράφει σήμερα ο elawyer. Το πόστ του αξίζει να διαβαστεί και από όσους απλά ενδιαφέρονται για το καθεστώς της όλης διαδικασίας εκχώρησης ονομάτων χώρου – domain names- στην Ελλάδα.

Ωστόσο μια παλιά ιστορία ήρθε να θυμίσει η λογική του βασικού επιχειρήματος του παρεμβαίνοντος  Υπουργείου Εσωτερικών. Το 1938 σε μια ραδιοφωνική εκπομπή στο CBS o Orson Wells εκφωνόντας ένα επεισόδιο της σειράς «Ο πόλεμος των κόσμων» αναφέρθηκε ζωντανά σε μια εν εξελίξη εισβολή αρειανών στις Γη.  Άν και ποτέ δεν κατέστη σαφές πόσοι ακροατές του πράγματι παραπλανήθηκαν, ακολούθησε  η  κατακραυγή του τύπου για πρόκληση φαινόμενων πανικού και μαζικής υστερίας. Ακολούθησαν οι εποχές, έως περίπου τα μέσα της δεκαετίας του 1960, όπου τα μοντέλα των άμεσων ισχυρών επιδράσεων των ΜΜΕ, που εν είδη υποδόριας βελόνας περνούσαν τα μηνύματά τους στο κοινό, κυριάρχησαν στις σπουδές επικοινωνίας.

Ας πάμε πίσω, κυριολεκτικά πίσω, στο σήμερα. Εκεί όπου ο Υπουργός Εσωτερικών χώρας που ανήκει στην Ε.Ε θεωρεί πως οι χρήστες του διαδικτύου που θέλουν να πληροφορηθούν γενικώς για τις Ευρωεκλογές θα πάνε στο euroelections.gr μαντεύοντας το εν λόγω όνομα χώρου την ώρα που το πληκτρολογούν στη γραμμή διευθύνσεων του πλοηγητή τους και παρά τα όσα διαβάσουν και δούν εκεί θα παραπλανηθούν, νομίζοντας πως είτε το ΠΑΣΟΚ παριστάνει το Υπουργείο Εσωτερικών ή πως το ‘Υπουργείο’ ξαφνικά τρελάθηκε και πληροφορεί τους πολίτες μόνο για τις απόψεις του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος και του ΠΑΣΟΚ για τις Ευρωεκλογές.

Γη καλεί ΥΠΕΣ, Γη καλεί ΥΠΕΣ…