Αντιδράσεις στο κλείσιμο του MEGA – Το ίδιο λάθος με ΕΡΤ

Αποτέλεσμα εικόνας για mega

Παρατηρώ τις δημόσιες αντιδράσεις για το κλείσιμο του τηλεοπτικού σήματος του MEGA από την DIGEA. Μια έκρηξη συναισθηματισμού κυριαρχεί τις περισσότερες φορές και επιβάλει τους όρους της στην όποια συζήτηση ακολουθεί. Το ίδιο ακριβώς συνέβη με το κλείσιμο της ΕΡΤ το 2013. Αν και οι δυο περιπτώσεις διαφέρουν ωστόσο η δημόσια πρόσληψή τους ως γεγονότα έχει πολλά κοινά. Τότε ήταν οι αναφορές στον «Τσομπανάκο», σήμερα στο σήμα ειδήσεων του Μεγάλου καναλιού. Το 2013 θρηνούσαν το αρχείο της ΕΡΤ με το «Εδώ Λιλιπούπολη», τον «Μεθοριακό Σταθμό», τη «Μαντάμ Σουσού» κ.α, ενώ σήμερα τις «Τρείς Χάριτες», «Το Νησί», τους «Οι Απαράδεκτοι» κ.α.

Πολύ φοβάμαι ότι η μαζική έκλυση συναισθηματικών αντιδράσεων κατά του κλεισίματος του MEGA συντείνει στο ίδιο λάθος που συνέβη με το κλείσιμο της ΕΡΤ πριν 5 και πλέον χρόνια. Η θλίψη για την απώλεια, με όσους αστερίσκους κι αν διατυπώνεται , συμβολοποιεί το κανάλι εξιδανικεύοντάς το. Τόσο η θλίψη όσο και η ικανοποίηση κάποιων χαιρέκακων τότε και τώρα για το κλείσιμο τηλεοπτικών σταθμών αποπροσανατολίζουν τη δημόσια συζήτηση. Αυτός ο αποπροσανατολισμός της πραγματικής συζήτησης για το παρόν και το μέλλον της δημόσιας και ιδιωτικής ραδιοτηλεόρασης έχει τεράστιες πολιτικές συνέπειες. Και δεν είναι ορατός μόνο σε αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αλλά και σε έρευνες εταιριών δημοσκόπησης για λογαριασμό διαδικτυακών μέσων όπως εδώ όπου μετράται το πως νιώθει ο κόσμος για το κλείσιμο και όχι το τι σκέφτεται. Χαρακτηριστικό είναι ότι οι πιθανές απαντήσεις περιέχουν την ικανοποίηση, την απογοήτευση και την αδιαφορία αλλά όχι και τον προβληματισμό.

Το πραγματικό ερώτημα είναι «Τι είδους ραδιοτηλεόραση είχαμε, τι έχουμε σήμερα και τι θέλουμε να έχουμε σε ένα περιβάλλον που μεταβάλει ραγδαία η τεχνολογία;». Ο χώρος για μια τέτοια συζήτηση συρρικνώνεται σε ασφυκτικά όρια από την κυριαρχία συναισθημάτων τα οποία συχνά φέρουν πολιτικές συνδηλώσεις. Κάπως έτσι το ζητούμενο για την πολιτική εξουσία του μέλλοντος περιορίζεται δραματικά σε κάτι που εύκολα μπορεί να ερμηνεύσει στα μέτρα που εξυπηρετούν στενές κομματικές επιδιώξεις. Θυμηθείτε λίγο το προεκλογικό σπότ του ΣΥΡΙΖΑ για το χαμένο σήμα της ΕΡΤ. Για άλλη μια φορά το υφέρπον αίτημα είναι η αποκατάσταση μιας τραυματικής απώλειας. Δεν είναι ούτε η εξυγίανση ούτε ο εκσυγχρονισμός του ραδιοτηλεοπτικού τοπίου.

Advertisements

Εκλογές, Δημοσκοπήσεις και Aνοικτά Συστήματα

Μια φορά και έναν καιρό, όταν ελλείψει τηλεόρασης η μετάδοση των εκλογικών αποτελεσμάτων γινόταν από το ραδιόφωνο, κάποιοι πατεράδες έβαζαν τα παιδιά τους να κρατούν σημειώσεις των ποσοστών που έλεγε ο εκφωνητής. Αργότερα,  όταν εγκαταστάθηκε για τα καλά η τηλεόραση στα νοικοκυριά η βραδυά των εκλογών άλλαξε ριζικά. Οι νέοι αποδεσμεύθηκαν από  το πληκτικό έργο της καταγραφής και όλη η οικογένεια πλέον παρακολουθούσε με άνεση τους πίνακες του Υπουργείου Εσωτερικών.

Λίγο μετά, στο γύρισμα της δεκατίας του 80′ και στις πρώτες αναμετρήσεις της δεκαετίας του 1990, ήρθαν τα πρώτα exit polls που σε συνδυασμό με τις αναλύσεις και εκτιμήσεις του Ηλία Νικολακόπουλου έφεραν νεωτερικό άρωμα στην εμπειρία παρακολούθησης των εκλογικών αποτελεσμάτων. Τα χρόνια πέρασαν. Τα exit polls έγιναν ρουτίνα, με όλες τις επιτυχίες και τις μικρές ή μεγαλύτερες αποτυχίες που τα συνοδεύουν.

Σήμερα, οι τεχνικές μετάδοσης της ροής αποτελεσμάτων είναι ταχύτερες. Εισάγονται νέα αποκεντρωμένα και ασφαλή συστήματα μετάδοσης όπως το SRT που χρησιμοποιήθηκε πιλοτικά φέτος. Για πρώτη φορά μάλιστα, είχαμε σύμπραξη αρκετών εταιριών δημοσκοπήσεων για ένα κοινό exit poll που μεταδόθηκε διακαναλικά, εκτός απο το STAR και το SKAI που το καθένα διενήργησε το δικό του. Όσο περνά ο καιρός ένα πράγμα γίνεται όλο και πιο βέβαιο. H εμπειρία της διενέργειας και της  παρακολούθησης της εκλογικής διαδικασίας αλλάζει, ενώ το διαδίκτυο και οι νέες τεχνολογίες είναι οι παράγοντες που οδηγούν αυτή την αλλαγή.

Ωστόσο, οι τεχνολογίες δεν είναι ουδέτερες. Πράγμα που σημαίνει πως διόλου αυτονότητο είναι πως η τεχνολογία υπηρετεί πάντα με τον καλύτερο τρόπο το δημόσιο συμφέρον σε ό,τι αφορά την οργάνωση και παρουσίαση της εκλογικής διαδικασίας.

Ας δούμε τρια σημεία που δεν τα πρόσεξαν πολλοί:

Πρώτον, για κάποιο λόγο οι τηλεοπτικοί σταθμοί είχαν ταχύτερη πρόσβαση στην πιο πρόσφατη ενσωμάτωση των αποτελεσμάτων από ό,τι το διαδίκτυο. Η ενημέρωση του διαδικτυακού τόπου http://ekloges.ypes.gr ήταν πολύ πιο αργή, όπως πιθανότατα διαπίστωσαν όσοι παρακολουθούσαν και συνέκριναν, την ίδια στιγμή, τη ροή αποτελεσμάτων από το διαδίκτυο και από κάποιον τηλεοπτικό σταθμό.

Δεύτερον, δεν φαίνεται να έγινε δημόσια διακριτή η ροή των εισερχόμενων αποτελεσμάτων από το σύστημα SRT, καθότι αυτά προφανώς περιέχονταν μόνο στην συνολική ενσωμάτωση. Βέβαια, το SRT βασίστηκε σε κάποιο δείγμα εκλογικών τμημάτων. Όμως, όσο και αν με κάποια παραδοσιακά κριτήρια ωφελιμότητας ακούγεται περιττό,  θα είχε ενδιαφέρον να υπήρχε μια πρόσθετη ροή μόνο από αυτά τα τμήματα. Επίσης, αν δεν κάνω λάθος, για πρώτη φορά γύρω στις 10.00 το βράδυ είδαμε το Υπουργείο Εσωτερικών σε συνεργασία με τη Singular να δίνουν εκτίμηση του τελικού εκλογικού αποτελέσματος βάση της οποίας (;) έγινε διόρθωση της εκτίμησης του διακαναλικού exit poll. Θα είχε επίσης μεγάλο ενδιαφέρον να γραφόντουσαν κάπου δημόσια μερικές γραμμές για τη μεθοδολογία που προέκυψε αυτή η εκτίμηση.

Τρίτον, κάποια exit polls, συγκεκριμένα το διακαναλικό, πήγαν ελαφρώς καλύτερα πιάνοντας οριακά το ποσοστό του ΠΑΣΟΚ (στο ανώτερο όριο του διαστήματος) χάνοντας όμως το πραγματικό ποσοστό της ΝΔ (απόκλιση 1 μονάδα από το κατώτερο όριο του διαστήματος), ενώ κάποια άλλα όπως της Public Issue για το ΣΚΑΙ έπεσαν έξω και για τα δύο μεγάλα κόμματα.  Δύο μέρες μετά τις εκλογές και τα αναλυτικά στοιχεία από τα exit polls δεν είναι δημοσιευμένα πουθενά. Πιθανώς να χρειαστεί να περιμένουμε κάποιες μέρες ακόμα, για να τα δούμε σε κάποιο έντυπο αφιέρωμα εφημερίδας για τις εκλογές. Όμως αυτό δεν είναι το θέμα.

Το θέμα είναι πως εκσυχρονίζουμε συνολικά την εμπειρία της εκλογικής διαδικασίας ώστε να υπηρετεί καλύτερα το δημόσιο συμφέρον. Ένα ανοικτό μοντέλο υλοποίησης των επι μέρους συστατικών που αποτελούν την εμπειρία της εκλογικής διαδικασίας είναι ένα σημαντικό πρώτο βήμα σ’αυτή την κατεύθυνση. Αυτό που έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον είναι ότι δεν χρειάζεται αναγκαστικά να κοιτάξουμε πολύ μακριά για να δούμε ιδέες και κάποια πρώτα παραδείγματα.

Η εκλογή προέδρου στο ΠΑΣΟΚ το 2007 έδειξε πως μέσα από μια ανοικτή διαδικασία μπορεί να δημιουργηθεί ένα αξιόπιστο σύστημα διαπίστευσης ψηφοφόρων και μετάδοσης αποτελεσμάτων.

Η προσπάθεια αποστολής και σε πραγματικό χρόνο απεικόνισης των αποτελεσμάτων από εκλογικούς αντιπροσώπους του ΠΑΣΟΚ στις πρόσφατες εκλογές, με όλα της τα προβλήματα, έδειξε την πρακτική αξία των ανοικτών συστημάτων στη συμμετοχή και τη διαφάνεια.

Η διαδικτυακή συζήτηση που είχα κάποτε με τον Γιάννη Μαυρή για τη μεθοδολογία και τη διαφάνεια στις δημοσκοπήσεις είναι ακόμα επίκαιρη καθώς η ζήτηση για ανοικτά δημόσια δεδομένα από δημοσιευμένες δημοσκοπήσεις διαδίδεται ευρύτερα.

Ο Κρυμμένος Αντιευρωπαϊσμός

Παρακολούθησα χθές στο κεντρικό δελτίο του MEGA μια σύντομη συζήτηση με τις παρεμβάσεις τριών γυναικών υποψήφιων Ευρωβουλευτών. Ήταν η κα Αλεξάνδρα Πάλλη από τη ΝΔ, η κα Πετρούλα Ντελεδήμου από το ΠΑΣΟΚ και η κα Ελένη Σωτηρίου από τον ΣΥΡΙΖΑ. Ο χρόνος ήταν περιορισμένος όπως συνήθως συμβαίνει στα δελτία και δυστυχώς οι τρείς νέες υποψήφιες ήταν ‘αναγκασμένες’ να τοποθετηθούν στην κεντρική ατζέντα της επικαιρότητας περί παπαγάλων με αποτέλεσμα να μη μείνει χρόνος να αναπτύξουν τα ουσιαστικά θέματα.

Αυτό που μου προξένησε εντύπωση ήταν ο ισοπεδωτικός, κουκουεδίστικου τύπου, λόγος της Ελένης Σωτηρίου περί δικομματισμού με τον οποίο ταυτίζε τα δύο μεγάλα κόμματα. Έφτασε μέχρι το σημείο να υπαινιχθεί, μπορεί να το εννόησε ξεκάθαρα και να μην το πρόσεξα, ότι  δήθεν το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ προωθούν την αποχή με κοινό στόχο… να μην ενισχυθεί ο ΣΥΡΙΖΑ…

Η κα Σωτηρίου προέρχεται από την ΚΟΕ (Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας) που είναι συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ και βρίσκεται στη 2η θέση του Ευρωψηφοδελτίου που σημαίνει πως κατά πάσα πιθανότητα θα βρίσκεται στην νέα Ευρωβουλή. Αν ψάξει κάποιος τις πολιτικές θέσεις της ΚΟΕ θα διαβάσει ότι:  «υποστηρίζουμε την απόσχιση της Ελλάδας από την Ευρωπαϊκή Ένωση και αγωνιζόμαστε γι’ αυτήν«.

Στην διακήρυξη του ΣΥΡΙΖΑ για τις ευρωεκλογές , παρά μια αίσθηση ευρωσκεπτικισμού, προφανώς δεν υπάρχουν τέτοιες ακραίες αναφορές. Όμως οι απορίες παραμένουν.

Με ποιά λογική ένας πολιτικός χώρος προτείνει στο εκλογικό σώμα μια υποψήφια ευρωβουλευτή με τόσο ακραία αντιευρωπαϊκές θέσεις;

Μαρία η Άσχημη στο παρά ΄5 μιας Ελλάδας του 2020

Είδα Μαρία η Άσχημη και στο καπάκι Παρά Πέντε και θυμήθηκα μια προ τετραετίας δημοσκόπηση της Kappa Research. Είχε δημοσιευθεί Ιούνιο του 2003, αφορούσε την Ελλάδα του 2020 και είχε ενδιαφέρουσες life style ερωτήσεις. Η επίμαχη, είχε περίπου έτσι. «Το 2020 πιστεύετε πως θα παίζονται ακόμα οι ταινίες του παλιού ελληνικού κινηματογράφου;» Ήδη θα είστε προϊδεασμένοι για το αποτέλεσμα. 75% Ναι.

Που κολλάει αυτό με το ξεκίνημα του post. Στη διαπίστωση πως τα περισσότερα σίριαλ , ανεξαρτήτως ποιότητας και δημιουργικής προσέγγισης των συντελεστών, έχουν αναφορές σε πρότυπα και χαρακτήρες παλιών ελληνικών ταινιών. Μπολιάζουν τις σημερινές με αλλοτινές φόρμες.

Το Μαρία η Άσχημη για παράδειγμα είναι υβριδικό σίριαλ. Από τη μια το, αλά Ριτζ Φορεστερ, σκηνικό της εταιρίας και από την άλλη το, σαν παλιά ελληνική γειτονιά, οικογενειακό περιβάλλον της Μαρίας. Στο παρά ΄5 χθες το ασπρόμαυρο όνειρο της Ζουμπουλίας είχε και αυτό τις παραπομπές του. Η νοσταλγική διάθεση παρέχεται ποικιλοτρόπως σε όσους την αποζητούν. Τι συνείδηση χρονικότητας είναι αυτή που όλο επιστρέφει;