Ο Μπαράκ Ομπάμα στην Ελλάδα: Ένας προσωπικός απολογισμός.

Ας μου επιτραπεί ένας άλλου τύπου απολογισμός της οκταετούς θητείας του Μπαράκ Ομπάμα στο πιο ισχυρό πολιτικό αξίωμα του πλανήτη. Θα κάνω ένα προσωπικό και σε μεγάλο βαθμό συντεχνιακό απολογισμό της πολύπλευρης επίδρασης του χαρισματικού αυτού παγκόσμιου ηγέτη. Άκουσα πρώτη φορά για τον απερχόμενο πρόεδρο των ΗΠΑ τον Ιανουάριο του 2007, όταν ως Γερουσιαστής του Ιλινόι συνέστησε διερευνητική επιτροπή για την εκδήλωση της πρόθεσης να είναι υποψήφιος για το χρίσμα των δημοκρατικών στην προεδρική εκλογή του επόμενου έτους. Ανακοίνωσε τη βούληση να διεκδικήσει το χρίσμα με ένα βιντεάκι πρώτα στο YouTube. Ακόμα θυμάμαι τη στιγμή που το παρακολούθησα. Είχα μείνει έκθαμβος. Ένας πανελλαδικά άγνωστος νέος αφροαμερικανός αντί να καλέσει κάποιο κανάλι, επέλεξε να χρησιμοποιήσει ένα ανερχόμενο μέσο κοινωνικής δικτύωσης για να δημοσιοποιήσει τη σημαντικότερη είδηση της έως τότε καριέρας του. Το μέσο ήταν για άλλη μια φορά το μήνυμα. Ο λόγος που εξέπεμπε ενσωμάτωσε ένα αίτημα ανανέωσης κι αλλαγής του πολιτικού παραδείγματος και του περιεχομένου της πολιτικής. Ο συνδυασμός επιλογής μέσου κι ενός λόγου φρέσκου, αιχμηρού και με βαθιές πεποιθήσεις με έκανε να αρχίζω να παρακολουθώ τις επόμενες κινήσεις του αναφέροντας στο μπλόγκ μου ό,τι έβρισκα ενδιαφέρον.

barack

Η καμπάνια του Ομπάμα για την προεδρία το 2008 άλλαξε μια για πάντα της θέση των τεχνολογιών του διαδικτύου στους κανόνες της πολιτικής επικοινωνίας. Αμφισβήτησε στην πράξη την πρωτοκαθεδρία της τηλεόρασης. Αξιοποίησε τη δύναμη των κοινωνικών δικτύων κι έδωσε ρόλο και λόγο στους πολλούς υποστηρικτές από τη βάση.Έδειξε πως ο κεντρικός σχεδιασμός της επικοινωνιακής στρατηγικής μπορεί να συνδυαστεί με τη μερική απώλεια κεντρικού ελέγχου του μηνύματος που συνεπάγεται το άνοιγμα στο από τη φύση του αποκεντρωμένο διαδίκτυο. Στις ελληνικές εκλογές του Σεμπτεμβρίου του 2007, ένα χρόνο πριν την εμβληματική καμπάνια Yes We Can του 2008, οι όροι της προεκλογικής πολιτικής επικοινωνίας υπαγόρευαν μια επιφυλακτική κι αμήχανη στάση απέναντι στο διαδίκτυο. Τότε δίναμε πραγματικό αγώνα στην ομάδα Πληροφορικής και Νέων Τεχνολογιών του ΠΑΣΟΚ για τη διεκδίκηση πόρων και μεγαλύτερου ρόλου για το διαδίκτυο στην προεκλογική εκστρατεία. Τίποτα απο αυτά που σήμερα βλέπετε κάθε μέρα στις σελίδες των κομμάτων στο facebook  και το twitter δεν ήταν αυτονόητο τότε. Απεναντίας, για όλα ήθελες έγκριση από τον ίδιο τον υπεύθυνο του εκλογικού αγώνα. Έπρεπε να πάω με το λάπτοπ στο γραφείο του Λαλιώτη να εγκρίνει τα διαφημιστικά μπάνερ που θα έπαιζαν σε πολυσύχναστα portals κι εφημερίδες παρά το ότι ήταν ήδη συμφωνημένο ότι θα ακολουθούσαν πιστά την αισθητική και το μήνυμα που χαράχτηκε κεντρικά.

Πολλά άλλαξαν στις επόμενες εθνικές εκλογές, το 2009, κι αφού είχε προηγηθεί ο Ομπάμα το 2008. Ο τομέας επικοινωνίας του κόμματος και η ομάδα νέων τεχνολογιών στελεχώθηκαν με νέους και διαδικτυακά ικανούς ανθρώπους. Είχαν πλέον κάποιους πόρους και – το σημαντικότερο όλων –  την ίδια εντολή με πολλά άλλα κομματικά επιτελεία ανά τον κόσμο. «Κάντε το όπως ο Ομπάμα». Εντάξει, δεν είχαμε στις τάξεις μας στελέχη που εργάζονταν στην Google και το Facebook για να φτιάξουμε τα campaign engines και τα Dashboards του Ομπάμα. Πειραματιστήκαμε όμως αρκετά. Ανανεώσαμε τη διαδικτυακή εικόνα του κόμματος. Ενδυναμώσαμε με οδηγίες και εργαλεία εκλογικού αγώνα στελέχη σε όλη την Ελλάδα. Καλλιεργήσαμε κοινότητες εθελοντών. Δημιουργήσαμε μέσα από ανοικτά διαδικτυακά καλέσματα ομάδες εργασίας για την περαιτέρω επεξεργασία πολιτικών προτάσεων για το κυβερνητικό έργο στον τομέα της διαφάνειας. Τη βραδυά των εκλογών οι εκλογικοί αντιπρόσωποι έστελναν άμεσα από δική μας εφαρμογή για κινητά τα αποτελέσματα από τα εκλογικά κέντρα και έτσι είχαμε απο νωρίς εικόνα για τη διαφορά των 10 μονάδων που τα περισσότερα exit polls δεν προέβλεψαν.

Η πρώτη πράξη του Ομπάμα μόλις μπήκε επίσημα ως πρόεδρος στον Λευκό Οίκο στις αρχές του 2009 είχε τεράστιο συμβολισμό και διεθνή απήχηση. Εξέδωσε την Οδηγία για τη Διαφάνεια και την Ανοικτή Διακυβέρνηση προς όλους τους επικεφαλείς των δημόσιων υπηρεσιών.

Η κυβέρνησή μου δεσμεύεται να δημιουργήσει ένα επίπεδο ανοιχτότητας στη διακυβέρνηση που να μην έχει προηγούμενο. Θα εργαστούμε μαζί για τη διασφάλιση της δημόσιας εμπιστοσύνης και την καθιέρωση ενός συστήματος διαφάνειας, δημόσιας συμμετοχής και συνεργασίας. Η Ανοιχτότητα θα ισχυροποιήσει τη δημοκρατία μας και θα προάγει την αποδοτικότητα και αποτελεσματικότητα της κυβέρνησης.

Δυο μόλις μήνες μετά, στα τέλη Μαρτίου του 2009 όπως έχω γράψει ξανά, καταχωρήσαμε το όνομα χώρου opengov.gr για να το χρησιμοποιήσουμε για τις πολιτικές ανοικτής διακυβέρνησης  από τις πρώτες κιόλας ώρες μετά τις εκλογές του Οκτωβρίου του 2009. Το Σεπτέμβριο του 2011 στο περιθώριο διάσκεψης των Ηνωμένων Εθνών ιδρύθηκε η Συμμαχία για την Ανοικτή Διακυβέρνηση. Μια παγκόσμια πολυμερής πρωτοβουλία 70 κρατών και των αντίστοιχων τοπικών οργανώσεων της κοινωνίας των πολιτών με στόχο την προώθηση της διαφάνειας, την ενίσχυση της συμμετοχής των πολιτών, την καταπολέμηση της διαφθοράς και την αξιοποίηση των τεχνολογικών καινοτομιών για τη βελτίωση της διακυβέρνησης. Αν στη σημερινή Ελλάδα έχει κάπως διασωθεί η ατζέντα και η κουβέντα για την ανοικτή διακυβέρνηση αυτό οφείλεται σε σημαντικό βαθμό στη συμμετοχή της Ελλάδας στην OGP από το 2012, στην ανάληψη αυτοδεσμεύσεων σε διετή σχέδια δράσης που αυτή συνεπάγεται, και φυσικά στο πλαίσιο συνεργασίας που ενθαρρύνει η OGP μεταξύ στελεχών της κυβέρνησης, της δημόσιας διοίκησης και κάθε είδους ενδιαφερόμενων από την κοινωνία των πολιτών.

Είναι όλα ρόδινα και άμεμπτα στη θητεία Ομπάμα; Όχι βέβαια. Κοιτάζοντας μακροσκοπικά τα δεδομένα της συνολικής εικόνας, η Αμερική που παραδίδει στον Τράμπ είναι καλύτερη από εκείνη που παρέλαβε ο ίδιος από τον Μπους το νεώτερο. Ωστόσο, στη μικρή κλίμακα όπως είναι η πολιτική για την ανοικτή διακυβέρνηση, παρά τη μεγάλη κληρονομιά, τις καλές πρακτικές, τη διεθνή διάχυση των εννοιών της ανοιχτότητας δεν θα ήταν και τόσο άδικο να πω ότι σε όρους ουσιαστικής επίδρασης στην πραγματική ζωή των πολιτών πέρασε κάτω από τον πήχυ των φιλόδοξων αρχικών προσδοκιών που με τόσο πάθος και πεποίθηση δημιούργησε και ενέπνευσε ο ίδιος στα πρώτα του βήματα. Αρκεί να θέσουμε σε οποιοδήποτε πολίτη το ερώτημα: «Έχεις πρόσβαση στις πληροφορίες που χρειάζεσαι για να συμμετέχεις ενεργά στη διαμόρφωση των αποφάσεων που σε αφορούν και η συμμετοχή σου αυτή να λαμβάνεται υπόψη από τους ασκούντες την εξουσία;». Οι απαντήσεις δεν θα είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντικές και αυτό οφείλεται στους στόχους που έχουν οι σχεδιαστικές προδιαγραφές των εφαρμογών ανοικτής διακυβέρνησης. Το «ξέπλυμα του ανοικτού – open washing», δηλαδή ο βαυκαλισμός πολιτικών  περιορισμένης φιλοδοξίας με το επίχρισμα των, υποτίθεται αξιακά ουδέτερων, εννοιών της διαφάνειας και της συμμετοχής, είναι ότι χειρότερο μπορεί να συμβεί στην προσπάθεια για αποτελεσματική και αποδοτική δημοκρατία. Η κληρονομιά Ομπάμα είναι μεγάλη και οι αδυναμίες της χτυπητές. Αν είναι ιάσιμες θα το δούμε.

Go Fourth

Το Go Fourth ιδρύθηκε από σημαντικές μορφές των Νέων Εργατικών όπως ο Τζόν Πρέσκοτ και ο Άλαστερ Κάμπελ, ως μέρος των προσπαθειών που κάνει το κυβερνών κόμμα του Ηνωμένου Βασιλείου να υπερασπιστεί το έργο της τελευταίας 12ετίας, να τεκμηριώσει την ακαταλληλότητα των Συντηρητικών να αναλάβουν ξανά την ευθύνη διακυβέρνησης και να αναζωογονήσει το ενδιαφέρον των υποστηρικτών του να συμμετέχουν στην προεκλογική του καμπάνια μέσα από μια νέα προσέγγιση πολιτικής επικοινωνίας με διαδραστικά χαρακτηριστικά και πρακτικές.

Ένα πολύ ενδιαφέρον στοιχείο είναι, μεταξύ άλλων, το γεγονός πως τόσο ο Πρέσκοτ λόγω ηλικίας, όσο και ο σχεδόν συνώνυμος του spin Κάμπελ είναι μάλλον οι τελευταίοι που θα φανταζόταν κανείς ως μπροστάρηδες σε ένα τέτοιο εγχείρημα. Ή μήπως όχι;

Διακυβέρνηση 2.0. Εκεί που το μέσο δεν αρκεί για το μήνυμα.

Έχοντας αναλύσει και παρακολουθήσει την επιδραστική πορεία της καμπάνιας και της πολιτικής ατζέντας του Μπαράκ Ομπάμα από την αρχή μέχρι σήμερα, με απασχολεί το περιεχόμενο της αλλαγής που θα φέρει στον τρόπο άσκησης πολιτικής καθώς αναλαμβάνει τα ηνία τη διακυβέρνησής των Η.Π.Α.

Αναμένω με μεγάλο ενδιαφέρον την εφαρμογή της ατζέντας Ομπάμα για την Τεχνολογία από την οποία παραθέτω το εξής επιλεγμένο απόσπασμα:

Create a Transparent and Connected Democracy
Open Up Government to its Citizens: The Bush Administration has been one of the most secretive, closed administrations in American history…An Obama presidency will use cutting-edge technologies to reverse this dynamic, creating a new level of transparency, accountability and participation for America’s citizens.

Αν σκεφθεί κανείς τις καινοτομίες που εισήγαγαν στην πολιτική επικοινωνία και στην οργάνωση μιας εκλογικής καμπάνιας ο Ομπάμα, οι συνεργάτες και το τεράστιο ανθρώπινο δίκτυο των υποστηρικτών του, οι προσδοκίες για την μετάβαση από την πολιτική καμπάνια 2.0 στην διακυβέρνηση 2.0 είναι πολλές.

Μια σημαντική πηγή για τις τρέχουσες πρωτοβουλίες και τις καλές πρακτικές στην διακυβέρνηση 2.0 είναι το wiki Government 2.0 του Mike Kujawsk. Εκεί μπορεί κανείς να βρει σε πίνακες, διάφορες πρωτοβουλίες διακυβέρνησης 2.0 στις Η.Π.Α , τον Καναδά και τη Νέα Ζηλανδία. Σε ό,τι αφορά στις Η.Π.Α βλέπουμε σε αρκετές υπηρεσίες υπουργείων και άλλων δημόσιων φορέων την παροχή RSS, πρακτικές blogging, podcasting, videos και κάποια mashups. Επίσης υπάρχει και το Briefing 2.0 ένα κανάλι στο youtube αφιερωμένο σε συνεδρίες ερωτήσεων με βίντεο από τους πολίτες,  στις οποίες απαντάει ο εκπρόσωπος τύπου του υπουργείου εξωτερικών των Η.Π.Α  Sean McCormack.

Όλα αυτά είναι καλοδεχούμενα ως πρακτικές. Ιδιαίτερα σε χώρες όπως η Ελλάδα όπου η συντηρητική, φοβική και σε θέματα ανοικτής πολιτικής, κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας δεν έχει τίποτα ουσιαστικό να επιδείξει στην πράξη, αλλά ούτε και ως πρόταση ή έστω απλή πρόθεση.

Οι προσδοκίες από τη διακυβέρνηση Ομπάμα έχουν θέσει ψηλά τον πήχη για το πραγματικό περιεχόμενο των αλλαγών στην εφαρμοσμένη του πολιτική. Η διαφάνεια, η συμμετοχή του πολίτη και η κοινωνική λογοδοσία είναι σύγχρονα πολιτικά αιτήματα που δεν θα καλυφθούν επαρκώς με μια επιφανειακή, σχεδόν μηχανιστική, αντίληψη υιοθέτησης δημοφιλών τεχνολογιών. Η σε όλα πετυχημένη στρατηγική της προσαρμοσμένης ενσωμάτωσης των social media στην προεκλογική πορεία του Ομπάμα θα είναι δύσκολο να επαναληφθεί στην διακυβέρνηση για δύο βασικούς λόγους. Ο πρώτος είναι καθαρά πολιτικός και αφορά στη διαφορά κλίμακας των προβλημάτων και πολυπλοκότητας των αντικρουόμενων συμφερόντων ανάμεσα στην προεκλογική και την μελλοντική προεδρική περίοδο του Ομπάμα. Ο δεύτερος, ο τεχνικός, είναι ότι η διακυβέρνηση 2.0 είναι ένα πεδίο όπου το μέσο δεν αρκεί για να περάσει το μήνυμα.

– Το άρθρο αναρτήθηκε για πρώτη φορά στο kalimera.pasok.gr

– Η φωτογραφία είναι από το flickr

Για το μέλλον του δικτύου υποστηρικτών του Ομπάμα

Πως θα αξιοποιήσει ο Obama το ανθρώπινο δίκτυο των υποστηρικτών  που, σε μεγάλο βαθμό, του χάρισε μια δίχως προηγούμενο πολιτική δυναμική κατά τη σχεδόν διετή προεκλογική περίοδο;

Το θέμα έχει τεθεί ήδη από την  πρώτη μέρα της εκλογής του. Το δίλημμα είναι αν τελικά θα συγχωνεύσει εκείνους που ‘έτρεξαν’ την καμπάνια του με τον κομματικό μηχανισμό των Δημοκρατικών. Ή αν θα διατηρήσουν την ανεξάρτητη οντότητά τους, οργανωμένοι γύρω από την πολιτική φυσιογνωμία  του Ομπάμα.

obama-mosaic-of-people

Προς το παρόν ακούγονται εισηγήσεις  και ζυγίζονται τα υπέρ και τα κατά της μιας και της άλλης επιλογής. Σύμφωνα με τους L.A Times οι σύμβουλοι του Ομπάμα που συνέβαλλαν στην δημιουργία του δικτύου, τάσσονται υπέρ της διαφύλαξης της ανεξαρτησίας του από τον κομματικό μηχανισμό. Το δίκτυο των υποστηρικτών του Ομπάμα συγκροτήθηκε σε μεγάλο βαθμό από ιδεαλιστές που πίστεψαν το κάλεσμα για ρήξη με τον παλιό και διεφθαρμένο τρόπο άσκησης πολιτικής στην Ουάσιγκτον. Ο ενθουσιασμός αυτών των ανθρώπων για δράση είναι πολύ πιθανό να εξανεμιστεί αν εκλείψει το στοιχείο της πειθαρχημένης, αλλά εμπνευσμένης, αυτοοργάνωσης για χάρη της παραδοσιακής κομματικής καθοδήγησης.

Από την άλλη μεριά, ο εκλεγμένος πρόεδρος παραδοσιακά ένωνε τις δυνάμεις που απέκτησε στη διάρκεια της καμπάνιας του με το κόμμα. Είναι και αυτός ένας τρόπος να ανανεωθεί η κομματική βάση με νέο αίμα, πρακτικές και αντιλήψεις. Απλά δεν είναι καθόλου βέβαιο αν αυτή η επιλογή θα αποδώσει σε αυτή την περίπτωση. Αυτό γιατί ο Ομπάμα έφερε στην πολιτική στρώματα του πληθυσμού που παρέμεναν αποξενωμένα. Νέοι, αφροαμερικάνοι, λατίνοι, ανεξάρτητοι, ρεπουμπλικάνοι συνέρευσαν στο barackobama.com γιατί ασπάστηκαν την πολιτική ατζέντα και τον τρόπο εκφώνησής της από τον χαρισματικό Ομπάμα. Επομένως, η μαζική προσέλευση στις κάλπες, ο ενθουσιασμός των εθελοντών και οι τεχνολογικές καινοτομίες στην οργάνωσή τους είναι το αποτέλεσμα της πολιτικής ατζέντας και της προσωπικότητας του νέου προέδρου των ΗΠΑ.

Το στοίχημα είναι η ενσωμάτωση του δικτύου των υποστηρικτών στο νέο ρόλο του Ομπάμα ως προέδρου των Η.Π.Α. Στο μεταβατικό διάστημα έως τον Ιανουάριο που θα τεθούν οι πρωτεραιότητες αλλά και το ύφος της νέας προεδρίας θα δωθεί απάντηση και σε αυτό το θέμα. Εμείς ελπίζουμε και αυτή τη φορά, όπως έγινε σε όλη τη διάρκεια της καμπάνιας του, η ενσωμάτωση αυτού του καινοτόμου ανθρώπινου δικτύου να είναι προσαρμοσμένη. Να σχεδιαστεί, δηλαδή, ώστε να αντανακλά με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, αλλά και να επεκτείνει στο πεδίο της άσκησης εφαρμοσμένης πολιτικής,  τις δημιουργικές ιδιαιτερότητες του δικτύου και όχι απλά και μόνο για να εξυπηρετήσει  παλαιάς κοπής κομματικές σκοπιμότητες.

Διαβάστε επίσης: Obama’s web 2.0 strategy: from campaigning to governing, part 1

-Η φωτογραφία είναι από το flickr

Πολιτικοί θεσμοί, web 2.0, Κοινωνία.

To http://www.patientopinion.co.uk/ είναι μια πρότυπη υπηρεσία με στόχο της βελτίωση του Βρεταννικού ΕΣΥ. Ένα mash up στο οποίο ο πολίτης μπορεί να δημοσιεύσει και να βρεί περιστατικά και εμπειρίες , να αναζητήσει τις πλησιέστερες υπηρεσίες υγείας στον τόπο κατοικίας του και να δει πως βελτιώνεται το βρεταννικό ΕΣΥ από τις γνώμες των ασθενών που εξυπηρετεί.

Υπάρχουν τρεις, όχι ανταγωνιστικοί, τρόποι για να σκεφτεί κανείς αυτή την πρωτοβουλία.

Μπορούμε να τη δούμε ως μια πρωτοβουλία ανοικτής καινοτομίας που με τη χρήση web 2.0 πρακτικών  ανασυνθέτει τη σοφία των ασθενών  προς όφελος του κοινωνικού συνόλου.

Μπορούμε να τη δούμε ως υπόδειγμα καλής πρακτικής του τι μπορεί να κάνει η , μη κερδοσκοπική στην προκειμένη περίπτωση, κοινωνική επιχειρηματικότητα όταν τα δημόσια δεδομένα διατίθενται από το κράτος για περαιτέρω χρήσεις.

Μπορούμε όμως ,και πρέπει,  να τη δούμε ως μια τρανή αποτυχία του σύγχρονου κράτους να προσφέρει παρόμοιες υπηρεσίες στους πολίτες του. Είναι πολύ σημαντικό για το δημόσιο συμφέρον αυτή η αποτυχία να καταλογίζεται και να γίνεται αντικείμενο συζήτησης. Να μην ξεχνιέται επειδή βρέθηκαν κάποιοι που κάνουν αυτό που θα έπρεπε να κάνει, ακόμα πιο ολοκληρωμένα, ένας κρατικός φορέας. Διαφορετικά θα διαιωνίζεται η  δυσαρέσκεια για τις δημόσιες υπηρεσίες που ,στον ένα ή στον άλλο βαθμό, είναι κοινή σε όλα τα σύγχρονα κράτη.  Μια δυσαρέσκεια που δεν θα έχει πρακτικό όφελος για το δημόσιο συμφέρον,  όσο δεν αρθρώνεται σε κοινωνικό αίτημα  αλλαγής  παραδείγματος  προς ένα ανοικτό μοντέλο διακυβέρνησης.

Εν συντομία, οι κεντρικοί πολιτικοί θεσμοί, όπως οι κυβερνήσεις και τα κόμματα, δεν φτάνει μόνο να ενθαρρύνουν την κοινωνική επιχειρηματικότητα με κινήσεις όπως η ελεύθερη διάθεση των δημόσιων δεδομένων. Στους πολύπλοκους και αβέβαιους καιρούς που διανύουμε χρειάζονται γενναίες  αλλαγές στον τρόπο παραγωγής και διανομής των δημόσιων πολιτικών και δημόσιων υπηρεσιών. Οι ηγεσίες, οι κυβερνήσεις και τα κόμματα έχουν την ευθύνη αυτών των προσαρμογών. Όμως αυτή την ευθύνη πρέπει να τη μοιραστούν με την κοινωνία, χωρίς απλά να την μετακυλήσουν σε αυτή.

Άρθρο στο kalimera.pasok.gr

Ο επισκέπτης των 10»

Ο Σεπτέμβριος είναι η εποχή των ετήσιων συνεδρίων για τα Βρετανικά Εργατικά Κόμματα. Το συνέδριο των Εργατικών τελείωσε ενώ σε εξέλιξη βρίσκεται εκείνο των Συντηρητικών.

Ας δεχθούμε ότι τουλάχιστον οι μισοί επισκέπτες πολιτικών sites αποφασίζουν αν θα συνεχίσουν την πλοήγηση τους στα πρώτα 10 » της παραμονής τους  και ότι 1 στους 5 μένει λιγότερα από 10» σε αυτά.

Ας κοιτάξει κάποιος σήμερα(30/9/08)  τους διαδικτυακούς τόπους των Εργατικών και των Συντηρητικών για 10 δευτερόλεπτα τον καθένα.

Η εντύπωση που θα αποκομίσει ο επισκέπτης των 10»  στην  περίπτωση των Εργατικών είναι η προσπάθεια αποδόμησης της εικόνας του David Cameron. Αυτή ορίζεται από σύντομες ερωτήσεις που υποτίθεται έχει το κοινό απέναντι του  όπως π.χ «Ποιά τοπικά παιδικά κέντρα θα σταματήσεις να λειτουργείς;» οι οποίες αναγράφονται με έντονους και σχετικά ευμεγέθης χαρακτήρες επάνω σε ειδικά επιλεγμένες φωτογραφίες του σε ανεπαίσθητα αδέξιες πόζες.  Αυτή η επιλογή προφανώς βασίζεται σε μια πάγια, εδώ και μήνες, τακτική των Εργατικών να πείσουν τους ψηφοφόρους που μετακινούνται μαζικά προς τους Συντηρητικούς ότι ο Κάμερον είναι απλά ένα προϊόν πολιτικών δημοσίων σχέσεων.

Από την άλλη μεριά, ο επισκέπτης που θα δει το site των Συντηρητικών για λιγότερα από 10» θα μείνει με την εντύπωση ενός θετικού, σύντομου και ευκολονόητου, σε συνθήκες περιορισμένης χρονικής προσοχής, μηνύματος όπως είναι το ‘Σχέδιο για Αλλαγή’

Εν συντομία, πάντα τα κομματικά sites θα επιτελούν πολλαπλές, όλο και πιο σύνθετες, λειτουργίες και θα απευθύνονται σε διάφορα κοινά.  Η διερεύνηση του επισκέπτη των 10» και οι τρόποι μείωσης του ποσοστού τους επί του συνόλου συνιστά μια ακόμα πρόκληση για την πολιτική επικοινωνία στο διαδίκτυο.

Όλα τα λεφτά

Μπορεί, για πολλούς λόγους, το Βρετανικό Εργατικό κόμμα να μην πηγαίνει καθόλου καλά. Μπορεί τα  στοιχεία κάποιων πρόσφατων δημοσκοπήσεων να μην αφήνουν ιδιαίτερα περιθώρια αισιοδοξίας για την τύχη τους στις ερχόμενες εκλογές, ανεξάρτητα μάλιστα από το αν παραμείνει ο Γκόρντον Μπράουν στην ηγεσία ή όχι (Δείτε αυτή τη δημοσκόπηση της YouGov).  Μπορεί, επίσης, να  πέρασε κάποιος καιρός από την τελευταία αξιομνημόνευτη διαδικτυακή τους πρωτοβουλία. Όμως τα παραπάνω δεν τους εμπόδισαν να δημιουργήσουν ένα σεμιναριακού επιπέδου campaign landing page, στον επίσημο διαδικτυακό τους κόμβο,με αφορμή την συμπλήρωση 10 ετών από τότε που καθιέρωσαν τον Εθνικό Κατώτατο Μισθό (National Minimum Wage Act).

Η ιστοσελίδα http://www.labour.org.uk/minimumwage αποτελεί επιτομή για τη σωστή κατασκευή ενός landing page πολιτικής καμπάνιας για τους εξής 4 λόγους:

1. Αφορά ένα θέμα που απασχολεί κάθε ενήλικο πολίτη άμεσα, καθημερινά και προσωπικά. Τον μισθό του.

2. Απεικονίζει το μήνυμα με αριθμούς, με σαφή και έντονο τρόπο.

3. Χρησιμοποιεί ευρηματικά τον αμείλικτο κανόνα της σύγκρισης και απευθύνεται στη μνήμη των πολιτών.  Ο διαδραστικός μετρητής με την εξέλιξη του μισθού κατά την εκάστοτε τρέχουσα εβδομάδα ανάλογα με την πολιτική των δύο κομμάτων είναι κυριολεκτικά όλα τα λεφτά!

4. Συνδυάζει τα 3 παραπάνω με ένα καλογραμμένο viral email, με μια ενέργεια email sign up με στοχευμένο περιεχόμενο  και με επιπλέον εργαλεία όπως τον κώδικα για το widget του μετρητή και το απαραίτητο facebook group.

Με αυτά υπόψη θα μπορούσαμε να πούμε, αντιστρέφοντας το σλόγκαν μιας από τις πιο  επιτυχημένες  αφίσες στην ιστορία της  πολιτικής διαφήμισης (*) , πως «Οι Εργατικοί»  ή κάποιοι εκεί τέλος πάντων «δουλεύουν».

* Αναφέρομαι στην αφίσα με τίτλο Labour isn’t Working που με τη βοήθεια της  Saatchi & Saatchi εξέδωσαν οι Συντηρητικοί για τους Εργατικούς το 1978.